The Easter update…

Foto_Goede_Vrijdag_1.jpg

Vandaag 2e paasdag weer tijd voor een stukje op het weblog en nieuwe foto’s in het webalbum.

We hebben een mooi maar vooral druk en regenachtig weekend achter de rug. Vrijdag een hele mooie dienst waarbij we het avondmaal met elkaar gevierd hebben. Dit keer geen wijn en brood maar koekjes met aanmenglimonade. Geen formulieren of andere toestanden maar met elkaar de dood van jezus aan het kruis herdacht. Na het avondmaal hebben we kaarsjes aangestoken en uit volle borst mooie liederen gezongen. Het was een prachtig lichtfeest. We zijn diep onder de indruk van het werk van de Heilige Geest hier.

We zouden ons zaterdag vooral bezig houden met de voorbereidingen van het een beetje uit de hand gelopen feestje dat we hier zouden geven. Wij dachten aan chips en cola, Joseph en de kids voelden meer voor een enorm feest met veel eten en drinken. We hebben geprobeerd onze financiele grenzen goed aan te geven (ze hebben hier toch een raar idee bij onze finaciele mogelijkheden), maar wilden ook rekening houden met de culturele gewoonten van Uganda. Met Pasen een groot feest waarbij eten centraal staat. Waar wij zouden zeggen bewaar ook wat voor morgen….. maar hier moet alles in 1 dag op.

We zijn naar de markt gegaan om boodschappen te doen. En hebben daar het volgende ingeslagen: een zak, en dan bedoel ik echt een enorme zak met meer dan 80 kg aardappelen, honderden speciale bananen, hier Matoke genoemd een regionale delicatesse, 10 grote witte kolen, 5 kg uien en 6 kg tomaten, 5 liter olie en 6 kratten frisdrank. En dan niet te vergeten 50 kg rundvlees. Ons leek het meer dan voldoende, de kids en Joseph maakten zich hier toch zorgen over ;)

Uiteindelijk zijn we de hele zaterdag bezig geweest met aardappels schillen, bananen pellen, tomaten en uien snijden. Leuk om dit met elkaar te doen, van groot tot klein hielp mee om alles in gereedheid te brengen. Helaas is het gister allemaal iets anders gelopen dan we hadden gehoopt na de ochtenddienst, denk hier aan 7 uur ‘s ochtends, waarin Chris zijn testimony heeft gegeven (!), begon het te regenen. Pas ‘s avonds rond een uur of 9 stopte het. De kinderen hebben heerlijk gegeten maar ieder moest zijn bord leegeten op zijn eigen bed. We hebben hier geen ruimte waar we samen kunnen zijn als het regent. We hebben geen tafels en geen stoelen. Dus dat was wel echt jammer. De kids en ik werden een beetje grumpy van het weer wat maakte dat er gedrongen werd tijdens het uitdelen van het eten en de sfeer er niet gezelliger op werd.

Wij zijn van pure ellende ‘s middags maar in de bus gaan zitten, het was de enige plek die droog was, we zijn uitgestapt op het eindpunt en zijn wat gaan eten in de stad. Daar hebben we Jurjen en Stefanie ontmoet, de broer en schoonzus van Herco en Wilmie, die voor 10 weken in het Uganda hebben gewerkt. Ze nodigden ons uit voor het eten in hun prachtige villa in Mbuya waar het geleende huis van een nederlandse diplomaat staat. Heerlijk gegeten en enorm genoten van een biertje en een wijntje, en niet te vergeten een heet bad…… bedankt het was geweldig!

Ook zijn we deze week nog een dag druk bezig geweest met het maken van bedden. Momenteel slapen een aantal kinderen op de grond terwijl er wel (kapotte) bedden aanwezig zijn. Wij hadden ons voorgenomen dat deze bedden te repareren. Zaterdag zijn wij dan ook naar de houtzagerij gegaan. Dit verloopt niet zoals in Nederland waar je naar de “Doe het Zelf” gaat je plankjen haalt om vervolgens aan de slag te kunnen gaan. Hier koop je eerst boomstammen waar planken uitgezaagd worden, dan nog de juiste maat latten aanmeten om vervolgens alles met de hand te laten schuren…. en ja, dan ben je een paar uur verder. Deze week nog de latten op de bedden bevestigen en dan kunnen de kids weer heerlijk slapen.

24 maart, 2008 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
Werkzaamheden Uganda

picture_story_3_1.jpg

We proberen elke week ons nieuws aan de weblog toe te vertrouwen. Dus vandaag weer een nieuw stukje. Een drukke week achter de rug…. hardstikke leuk veel van de dingen die we wilden doen zijn gelukt. Chris heeft een systeem voor de boekhouding opgezet, Joseph is er blij mee en ook in Nederland kunnen ze er mee uit de voeten. Vanmiddag gaan we 2 van de jongens leren hoe ze alles kunnen verwerken en bijhouden. De jongens zijn blij met de verantwoordelijkheid.

Met de kids gaat het super. We hebben de afgelopen dagen geprobeerd om extra tijd aan de oudere jongens te besteden. De kleintjes weten feilloos hoe ze de aandacht op zich kunnen vestigen. De oudere jongens krijgen hierdoor altijd de minste aandacht. Ons naar huis lopen is dan ook een favoriet onderdeel van de dag. Even kletsen zonder dat de kleintjes erbij zijn.

We zijn met een groepje jongens gezellig naar de stad gegaan, samen naar het internet cafe, dit is opzich al een hele belevenis, samen op de bodaboda (blijft levensgevaarlijk !) kip met friet eten en kletsen. Allemaal dingen die voor hun echt zeldzaam en in de meeste gevallen echt voor de eerste plaatsgevonden. We hebben het hier over jongens tussen de 19 en 23 jaar. Natuurlijk hardstikke stoer maar ondertussen keken ze hun ogen uit en waren ze super gelukkig met hun ijsje. De gesprekken die we deze middag hebben gevoerd zijn wel blijven hangen. We hebben het gehad over de mogelijkheden die er wel of niet zijn voor de toekomst. De dromen die ze hebben en hoe deze gerealiseerd kunnen worden. Welk aandeel ze hier zelf in hebben en hoe hier mee om te gaan. Het eerste idee voor een restaurantje is geboren.

Ook hebben we deze week een afspraak gehad met Henri, een jongen die een artistieke studie volgt. Meestal blijft hij op de campus maar voor ons wilde hij graag een uitzondering maken Hij kwam langs om zijn tekeningen en schilderijen te laten zien en wil deze heel graag verkopen om daarmee zijn studie te kunnen betalen en een bijdrage te leveren aan het weeshuis. Een mooi initiatief en een jongen die echt mooie dingen maakt. We zullen hierover binnenkort op de website meer vertellen.

Met Joseph gaat het qua gezondheid niet helemaal lekker. Hij heeft een ziekte (ben even de moeilijke naam kwijt) waardoor hij vaak ‘s avonds erg ziek is. Vanaf december heeft hij hier last van tot nu toe hebben de medicijnen nog niet voldoende geholpen. De kinderen zijn af en toe ziek. Een paar hebben hiv maar worden hier gelukkig ook voor behandeld. Momenteel zijn er ook jongens met malaria, infecties en kiespijn. Gelukkig allemaal goed te behandelen. Iedereen weet zich gezegend. Al met al hebben ze het goed met elkaar. Al vind ik het wel heel moeilijk om te zien hoe weinig ze hebben. Er is bijna geen speelgoed, een voetbal maken ze van plasticzakken, geen mogelijkheden om gezamenlijk te eten aan tafel, of een plekje waar je even rustig alleen kan zijn.

Gelukkig heb ik 2 voorleesboeken gevonden en ook puzzelen en memory zijn favoriet. Het maakt niet uit hoe oud je bent. Gezamenlijk iets doen is altijd goed. Zelfs samen huiswerk maken gaat prima. Helaas merk je wel dat dit voor degene die het wat moeilijker vinden op school niet al te goed is. Overschrijven en voorzeggen helpt niet echt. Juf Jurjanne is behoorlijk streng en zorgt ervoor dat overschrijven niet meer kan, helpen op de goede manier mag natuurlijk altijd. Ben er achter dat ik met kinderen eindeloos veel geduld heb. Wie had dat gedacht ;) Ik in ieder geval niet!

Met ons gaat het hier goed. We zijn eigenlijk wel redelijk gewend hier. Zelf met zaken als geen water, electriciteit, internet of bijzonder eten kunnen we prima omgaan. We zijn alleen moe. Het weekend is altijd vrij heftig 2 volle dagen met de kids bezig zijn in deze temperaturen is best pittig. Emotioneel gezien gaat het ook goed. Al valt het ons erg zwaar om tegen kinderen die om een kans vragen (door bv aan ons te vragen of we hun schoolgeld willen betalen) nee te zeggen. Chris en ik zijn er nog niet over uit hoe we hier mee om moeten gaan. Natuurlijk kunnen we niet iedereen helpen maar soms vraag je je af wat de juiste weg is. Ook het feit dat een moeder een net geboren baby aan ons aanbied doet zeer.

17 maart, 2008 | Geklasseerd onder Algemeen

8 Reacties 
Alweer een week voorbij…

foto_uganda_3_1.jpg

De eerste week is voorbij gevlogen, kunnen we wel zeggen. We verblijven nog steeds in het guesthouse waar we vorige week zijn aangekomen. Het is niet de beste plek in de wereld maar we kunnen in ieder geval naar het weeshuis lopen. We doen behoorlijk aan afvallen en conditie opbouw. Kampala is namelijk gebouwd op 7 heuvels. Elke dag bergje op bergje af maakt dat we straks topsporters zullen zijn.

We verleggen elke dag onze grenzen qua vervoer, eten, elektriciteit en gebrek aan internet. Ook water is regelmatig een schaarste. Dat is echt vervelend. We hebben niet de illusie dat het ergens anders beter is dus we proberen ons er maar bij neer te leggen.

Wel jammer dat we niet kunnen skypen. Hopelijk krijgen we dat ik Kenya wel voor elkaar.
We hebben de afgelopen dagen meer kunnen doen dan we hadden gehoopt van te voren. We hebben natuurlijk uitgebreid kennis gemaakt met alle jongens en Joseph. Ook zij zijn ondertussen redelijk gewend aan onze aanwezigheid. De kleintjes gebruiken ons als klimrek en vallen waar mogelijk het liefst op je schoot in slaap. De oudere jongens houden wel van een goed gesprek. Erg leuk.

We hebben ondertussen ook kennis gemaakt met Robbert de aannemer. We hebben hem gevraagd om een begroting te maken voor het maken van bedden, tafels, banken, een kast en een dak (binnen kunnen de jongens niet samen komen, alleen buiten maar in de zon is dit te heet en met regen lukt dit ook niet). We zijn op bezoek geweest bij het meisjes huis. Er worden 17 meisjes en 1 jongen opgevangen, ze waren erg blij met onze komst. Helaas is het best ver weg en kunnen we er niet zomaar even langs. Vorige week hebben we kennis gemaakt met de consul, we zijn langs de NL ambassade gegaan en hebben gevraagd of we even kennis konden maken. Hij zat wel raar te kijken maar vond het wel gezellig dat we er waren.

Komende week hopen wij ons bezig te houden de uitwerkingen van de begroting, het maken van een template voor de nieuwsbrief van Joseph en het opstarten van een administratie. Of dit allemaal gaat lukken…. dit is Afrika…. Dit stukje tekst wat jullie nu lezen heeft ons al een ochtend gekost om op internet te krijgen.

Misschien is het een beetje raar dat we niet echt iets schrijven over wat het met ons doet om hier te zijn. Al die indrukken en uitzichtloze situaties maken ons af en toe verdrietig. Tot nu toe hebben we nog niet echt woorden voor alles wat hier speelt. Gelukkig zien we ook heel veel mooie dingen, lieve mensen, in sommige gevallen een kansrijke toekomst en bij Joseph een thuis voor de kinderen.

10 maart, 2008 | Geklasseerd onder Algemeen

13 Reacties 
Ons eerste berichtje uit Uganda

Uganda_website_foto_2_1.jpg

We zijn gisteravond na een prima (nog geen 8 uur) vlucht aangekomen in Kampala. Geen gedoe over medicijnen of visa dus erg prettig. De eerste indruk is goed. Joseph heeft ons samen met een van de jongens Stephan van de airport opgehaald. Waar we, hoe kan het ook anders, ingeparkeerd waren door een andere auto, duurde ongeveer een uur voor we daadwerkelijk konden vertrekken.

Na een toch van ongeveer drie kwartier kwamen we in Umka, het guesthouse waar we de komende nachten in ieder geval blijven. We hebben een bed, wc en een douche. Africa zou Africa niet zijn als alles zou werken, helaas geen water dus zonder douche naar bed. Nog wel even genoten van de van huis meegenomen broodjes en chips. Onze eigen afval programma is nu echt begonnen.

Momenteel zitten we te wachten totdat Joseph ons komt halen. Hij zal ons vandaag het huis laten zien en ons kennis laten maken met de jongens. We kunnen niet wachten. Toen we gister in het vliegtuig zaten kwamen we een stewardess tegen die ook naar Joseph gaat om daar koffers vol aan schoolspullen af te leveren. We zullen haar de komende dagen dus ook wel treffen.

De afgelopen dagen voor ons vertrek zijn we erg druk geweest met de laatste voorbereidingen en afscheid nemen van iedereen. We zijn blij dat we er uitgebreid de tijd voor hebben genomen en bijna iedereen nog hebben gezien. De afscheidsborrel was zeer geslaagd wat dat betreft moeten we vaker weggaan.

Het is er door alle drukte niet meer van gekomen om een stukje op de weblog te zetten. We hebben wel enorm goed nieuws. Afgelopen donderdagavond (28 feb) is er in Kenia een verdrag getekend tussen Kibaki en de oppositie. Dit resulteerde in een verandering in het reisadvies van het Ministerie van Buitenlandse zaken. De status is nu 4 wat betekent dat we verzekerd en wel naar Kenia kunnen gaan. Natuurlijk blijven we volgens afspraak in ieder geval de komende maand in Uganda om de voorbereidingen te treffen voor het kinderdorp en Joseph te helpen met de kids. Maar we zijn enorm blij met deze ontwikkeling en hopen en bidden dat deze positieve wending de komende weken doorzet zodat we over een maand naar Kenia kunnen gaan. We hebben waarschijnlijk ook een huis in Mombasa dus wanneer we gaan hebben we gelijk een eigen plekje of dit definitief doorgaat moeten we nog horen maar we hebben goede hoop.

4 maart, 2008 | Geklasseerd onder Algemeen

3 Reacties