
De dagen vliegen voorbij en elke dag zijn er weer nieuwe indrukken te verwerken. Afgelopen zondag zijn we met Douwe en Wangari op bezoek geweest bij het weeshuis “Happy Rock” van John en Nel op de zuidkust van Mombasa. Ons doel was om te kijken of Douwe met Dutch Water Limited hier drinkwater kan gaan leveren. We hebben Nel ontmoet tijdens het Koninginnedag feestje op het marine schip.
We gingen met goede moed afgelopen zondag met de ferry naar het zuiden van Mombasa. Uitkijkend naar een heerlijk Nederlands kopje koffie. Daar aangekomen kwam het gesprek al gauw op het verdrietige nieuws over een van de jongste meisjes die bij hun woonde. Het meisje 1 jaar en 9 maanden is plotseling overleden aan de gevolgen van Aids. Ze had drie dagen ervoor koorts gekregen niet eens hoog, 38 graden, ze is voor onderzoek naar het ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis vertelden ze dat alles in orde zou komen maar dat ze een nachtje ter observatie moest blijven. Thuisgekomen kregen ze een telefoontje dat het kindje was gestopt met ademen. Het is moeilijk om geconfronteerd te worden met de harde werkelijkheid van het bestaan hier. De gevolgen van Aids zijn zo groot. Het zet ons even stil en doet ons beseffen hoe machteloos we zijn. Gelukkig weten zij en wij dat we straks elkaar weer zullen ontmoeten in de hemel. Het meisje is hij haar moeder en heeft het daar fantastisch, dat is onze troost.
In ons vorige stukje op de weblog vertelden wij over ons bezoek aan de straatkinderen in Mamboxini. (Mamboxini is de plek waar de kinderen op straat wonen, een soort van kamp van plastic en kartonnen hutjes). Afgelopen week heeft de lokale overheid hier een schoonmaak aktie gehouden. We weten niet precies waarom, maar we denken dat er binnen kort een belangrijke persoon naar Mombasa komt. Ingehuurde mensen hebben alle huisjes van de straatkinderen afgebrand, inclusief de weinige bezittingen die ze hadden. Daarnaast is er een groep straatkinderen opgepakt en afgevoerd. Gelukkig heeft dagopvang Tononoka haar deuren opengezet en konden de rest van de kinderen hier een nachtje doorbrengen. We zijn nog niet in Mamboxini teruggeweest maar waarschijnlijk wordt het dorpje nu weer opgebouwd door de straatkinderen.
Langzamerhand beginnen een aantal van de straatkinderen ons al te herkennen. Als wij op straat lopen komen ze naar ons toe rennen om een praatje te maken. In sommige gevallen weten ze zelfs onze naam. Het is goed dat we een beetje herkend worden door de straatkinderen. Want een van die “lieve” straatkindertjes heeft vorige week onze buitenspiegels van de auto gestolen. Is erg onpraktisch, hier rijden is al een enorme uitdaging en zonder spiegels gewoon suïcidaal. Daarnaast is het ook vervelend dat we weer nieuwe moeten bestellen en kopen. Dit kan op een redelijk goedkope manier door via de zwarte markt de gestolen spiegels terug te kopen. Maar we willen de diefstal natuurlijk niet in de hand werken. Anders missen de spiegels waarschijnlijk morgen weer.
Met de kids in Dickson gaat het goed. Ria en Matheka zijn weer terug uit de USA. We gaan dus weer verder met de overdracht, Chris is voornamelijk druk bezig met de financiën. Over zes weken vertrekken Ria en Matheka alweer voor twee maanden naar Nederland dus het is goed als de financiën voor die tijd helemaal zijn overgedragen. Volgende week komen de ouders van Jur naar Kenia. Hun plan is om een maand te blijven. We hebben zin om weer familie over de vloer te hebben. Altijd gezellig. Helemaal nu de verjaardag van Jur (9 juni) eraan komt.

Het is druk nu Ria en Matheka in de USA zitten. Jur is druk bezig met het aansturen van de staff van Dickson en ik heb mij gegooid op de financiën van Dickson en Onesimus. We hebben een van kamertjes voor de volunteers omgebouwd tot kantoor. Elke dag gaan wij met de auto naar Port reitz (wat betekent haven bereikt). Dit is de wijk waar het weeshuis en straatjongens huis gevestigd zijn. Zodra we in de buurt komen horen de kids ons al aankomen en hollen ze naar het hek al roepend “julliaaane” en ja dan volgt de vaste knuffel scene.
De oudere kinderen zijn overdag weer gewoon naar school. De vakantie is voorbij. Het was nog een heel geregel om weer genoeg schriften, pennen, boeken, schoolkleding te krijgen maar uiteindelijk is het allemaal gelukt. Een aantal oudere kinderen zitten op boarding school. Deze school is te vergelijken als een kostschool. Een semester duurt drie maanden. Ze studeren, eten en slapen daar. Na drie maanden zijn ze een maand vrij en komen dan weer even gezellig bij ons. Iedereen is gelukkig weer veilig op de boarding schools aangekomen na een vaak erg lange reis.
Afgelopen week ben ik 31 jaar geworden. Bedankt allemaal voor de lieve telefoontjes, mailtjes en kaartjes!! Super! Doet mij goed. ‘S avond zijn hier nog een aantal vrienden van ons op bezoek geweest. Het was gezellig. Ik had echt het gevoel jarig te zijn.
Gisteren (vrijdag) hebben Jur en ik met een aantal vrienden een bezoek gebracht aan de straatkinderen. Eerst zijn we bij een dagopvang (Tononoka) langsgegaan. Hier kunnen de straatkinderen terecht voor een gesprek, maaltijd en in de toekomst voor allerlei activiteiten. Het centrum is net geopend. Ik heb nog een potje gevoetbald met wat jongens. Je ziet ze dan gelijk genieten. Echt mooi! Na dit bezoek zijn we met de kinderen naar de plek gegaan waar ze op straat leven (Mamboxini). Het raakt je als je de kinderen ziet wonen in hutjes gemaakt van plastic, hout en ander afval. Maar hartverscheurend is het als je baby’s en peuters ziet rommelen en spelen tussen afval en viezigheid. Het huilen staat je dan nader dan het lachen en in de tussentijd moet je nog opletten dat je niet wordt gerold.
Afgelopen weekend zijn John en Ineke (van stichting shoulder 2 shoulder) gearriveerd. Ze blijven een weekje bij ons logeren. We hebben ze samen met hun sponsorkindjes Milka en Yvonne, opgehaald van de airport. Het was een goed idee om de meisjes mee te nemen. Ineke en John vonden het echt hartstikke leuk. En de meiden hebben genoten. We hebben ze vervolgens meegenomen naar huis om samen wat te drinken en te eten.




