Wit Licht

foto_weblog_30_januari_2009_1.JPG

“Israël biedt Uganda hulp bij uitschakeling Kony
(ND, Nico van den Berg, gepubliceerd op 29 januari 2009)
KAMPALA – Israël wil Uganda helpen om de gevreesde rebellenleider Joseph Kony te vangen, te vermoorden of tot vredesonderhandelingen te dwingen.” (Klik hier voor het hele artikel).

Gisteren stond bovenstaand artikel in de krant. Jur en ik hebben ons al vaak afgevraagd wat er zou gaan gebeuren als Israël zich hiermee zou gaan bemoeien. Zal Kony dan werkelijk nu worden opgepakt. De kranten staan hier nog steeds vol met verhalen over Kony en zijn leger. De gruwelijke activiteiten vinden dan wel plaats bij de grens van Congo en hebben wij hier in Kampala en bij het kinderdorp er geen last van toch houden zijn activiteiten ons elke dag bezig.

Afgelopen week waren we uitgenodigd door de Nederlandse Ambassade voor de première van “Wit Licht” de nieuwe film van Marco Borsato. Voor deze gelegenheid hadden ze de bioscoop in Kampala afgehuurd. Marco Borsato is al ruim tien jaar ambassadeur van War Child en in die hoedanigheid heeft hij meerdere malen voormalig oorlogsgebieden in Afrika bezocht. Ook heeft hij veel kindsoldaten ontmoet wat hem diep heeft geraakt.

De film geeft een goed beeld van de problematiek hier en laat de ravage zien die Kony en zijn manschappen aanrichten. Het is zeker een aanrader om de film te bekijken.

De bouw
De bouw is nog steeds in volle gang! 15 februari 2009 moeten de eerste twee huisje worden opgeleverd. Zoals het er nu uit ziet gaat de aannemer deze datum halen. Afgelopen week is het dak op het tweede huisje gezet en ze zijn nu druk bezig met het pleisteren van de muren.

Volgende week komt er een bedrijf langs om de waterput te slaan. Een survey heeft uigewezen dat ze op 65m diep een waterbron zullen aantreffen die genoeg water gaat leveren voor het hele dorp. We kijken echt uit naar volgende week als dit bedrijf gaat beginnen met boren.

Op dit moment worden de elektriciteitspalen geplaatst. De onderneming die dit doet zorgt ook voor de aansluiting bij de elektriciteitscentrale. Dit is veel papierwerk zeker in een land als Oeganda. We hopen dat binnen 1 a 2 weken toch zijn aangesloten op de centrale. Gelukkig is er wel electriciteit via de generator.

Naast de bouw van de huisjes is de aannemer nu bezig met het graven van een sewage tank (zie foto’s in het webalbum). Morgen krijgen we nog een quotation van een andere aannemer voor de bouw van een toilet- en douche gelegenheid en dan zullen we ook hieraan gaan beginnen. Elke stap is weer een stap in de goede richting, de droom van een echt kinderdorp wordt werkelijkheid!!

Nieuwe schoolseizoen
foto_weblog_30_januari_2009_nr2_1.JPGGelukkig hebben de kinderen in ieder geval een dak boven hun hoofd. Ze slapen op een normale manier en we hebben een tank met 10.000 zuiver drinkwater. De basis ligt er en de kinderen hebben het al een stuk beter dan in hun eerste verblijfplaats in Namungoona waar het weeshuis eerst gevestigd was.

Deze week gaan de kinderen weer naar school. Dit zal wel volop wennen worden. Nu ze in de vakantie zijn verhuisd betekent dit ook een nieuwe school. Naast het wennen aan een andere school zullen ze ook weer nieuwe vriendjes moeten maken. Gelukkig zijn ze zelf met een grote groep en hebben ze elkaar altijd nog.

Voor Joseph brengt het ook weer andere zaken mee. Een nieuwe school betekent onder andere ook weer nieuwe school uniformen. Elke school heeft zijn eigen uniform. Een grote investering voor Joseph. Hij heeft euro 900,00 nodig! Mocht er iemand nog ergens een potje hebben dan ontvangen wij hiervoor graag een extra gift. Dit kan worden overgemaakt op rekening 1331.22.662 t.n.v. Kaja Foundation o.v.v. schooluniformen Joseph. Bedankt alvast.

30 januari, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
Oeganda, land van kindsoldaten en witch doctors

foto_weblog_15_januari_2009_1.JPG

Kony is “hot”. Pak een krant hier in Oeganda en de kans is zeer groot dat hij voorpagina nieuws is. Dit gepaard met een kleurrijke foto van het slachtveld wat hij achterlaat. Naast de problemen in “Gaza” en de andere oorlogsgebieden begint ook Kony de aanvoerder van LRA (Lord Resistent Army) weer in het Nederlandse nieuws te komen.

“Honderden doden bij grote legeractie Oeganda”
(de Volkskrant, Rolf Bos, gepubliceerd op 14 januari 2009)
Amsterdam – Wij gaan winnen, zei de Oegandese president Yoweri Museveni daags na het begin van de grootscheepse aanval. Op 14 december begonnen de legers van Oeganda, Zuid-Soedan en Congo gedrieën een militaire actie in het noordoosten van Congo tegen de rebellen van Joseph Kony.” (Klik hier voor het hele artikel)

Nu met de onrusten in Congo is ook Kony met zijn leger weer actief geworden. Dorp naar dorp wordt geplunderd voor voedsel, vrouwen en kinderen. De kinderen worden ontvoerd en opgeleid tot kindsoldaten. Hier in Kampala merk je van deze verschrikkelijke toestanden eigenlijk niet veel. Het kinderdorp ligt op de weg naar Gulu, net buiten Kampala. Op deze weg zie je nu vaker legerkonvooien rijden op weg of terug van en naar het noorden. De veiligheid in en om Kampala is voldoende.

Ondanks de vele aanvallen en de jacht die op Kony wordt gemaakt loopt hij nog steeds ergens vrij rond in de bush. Het moorden, verkrachten en roven blijft doorgaan. Afgelopen maand zijn er al meer dan 500 mensen gedood door de rebellen daarnaast zijn er ongeveer 80 vrouwen en meisjes verkracht en tientallen kinderen ontvoerd.
Naast de verhalen over Kony komen ook de witchdoctors veelvuldig in het nieuws. In  het RD kwam ik het volgende artikel tegen.

“Toename van kindoffers in Uganda
(RD, gepubliceerd op 7 januari 2009)
Kampala – Hoofdinspecteur Kale Kayihura van de Ugandese politie eist dat de regering van het Oost-Afrikaanse land speciale rechtbanken instelt die uitsluitend zaken behandelen over mensen die ervan worden verdacht kinderen te hebben geofferd.

De gruwelijke praktijk waarbij kinderen worden ontvoerd en op rituele wijze vermoord, neemt toe, althans volgens de officiële cijfers. In 2007 vond de politie bij 3 zaken naar eigen zeggen sluitend bewijs. In 2008 waren dat er 18.” (Klik hier voor het hele artikel)

Het christendom in Afrika bestaat vaak uit een heel dun laagje. Zodra het gaat over gezondheid, rijkdom en/ of succes, wordt er door een heel groot deel van de bevolking als eerste de hulp ingeroepen van heksen en toverdokters. We zien deze invloeden dagelijks om ons heen. Bijvoorbeeld langs de kant van de weg staan borden waarop de toverdokters zichzelf aanprijzen, de kranten staan bol met dit soort verhalen en in de dagelijkse gesprekken komt dit onderwerp vaak naar voren.

Ook bij Joseph wonen er redelijk wat kinderen die in het verleden op wat voor manier dan ook in aanraking geweest zijn met dit soort praktijken. Sommige van de kinderen hebben bij witchdoctors in huis gewoon en moesten mee doen aan de rituelen. Ook komt het regelmatig voor dat de ouders van de kinderen voor hun dood direct betrokken waren bij witchcraft en vaak hebben ze hun kinderen in deze praktijken meegenomen. Je ziet aan de kinderen dat ze hierdoor zijn beschadigd.
In onze Europese cultuur en denkwereld zijn dit bijna onbegrijpelijke onderwerpen, die ver van je af staan. Hier het tegenovergestelde, mensen geloven heilig in de kracht van witchcraft en kinderoffers, en maken ondanks de angst er veelvuldig gebruik van. De Oegandese overheid begint nu gelukkig hard in te grijpen. In de kranten van afgelopen weken hebben enkele artikelen gestaan van mensen die zijn opgepakt ivm kinderoffers.

Ingrid en Jurjanne zijn de afgelopen weken bezig geweest met het opschrijven van de levensverhalen van de kinderen die bij Joseph wonen. Uit de verhalen blijkt dat de kinderen in veel gevallen, op straat hebben geleefd, in aanraking zijn geweest met heksen en toverdokters of de verschrikkelijke slachtpartijen van de LRA van dichtbij hebben gezien en meegemaakt, daarnaast zijn broertjes of zusjes ontvoerd om als kindsoldaat in het leger van Kony te werken en ouders verminkt en afgeslacht. De verschrikkelijke verhalen van verkrachtingen, verwaarlozing en uitbuiting nog achterwege gelaten. Er zijn geen woorden voor, toch een poging. Het zijn enge, verdrietige, verbazingwekkende, afschuwelijke levensverhalen van kinderen, die zoals elk kind, kind hadden moeten zijn en een onbezorgde jeugd hadden moeten hebben.
Gelukkig hebben ze bij Joseph een thuis waar ze veilig mogen opgroeien en zich mogen ontwikkelen als gezonde jonge mensen. Wel is er nog een lange weg te gaan.

16 januari, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
Laatste ontwikkelingen rondom Joseph en de kinderen

foto_weblog_8_januari_2009_1.JPG

Bijgaande (nieuws)brief wordt naar de achterban van Joseph verstuurd. Omdat wij jullie ook graag op de hoogte houden van het wel een wee van Joseph en de kinderen volgt hieronder de (nieuws)brief.

Beste Oeganda-vrienden,

We willen jullie graag op de hoogte brengen van de laatste ontwikkelingen rondom Joseph en de kinderen. De laatste weken zijn er nogal wat dingen gebeurd die grote invloed hebben gehad op Joseph en de kinderen. Normaal gesproken krijgen jullie op regelmatige basis een prachtige nieuwsbrief van Joseph Lubega, maar door alle ontwikkelingen en het ontbreken van internetconnectie, is hij niet in staat geweest dit te doen. Joseph heeft ons gevraagd om deze e-mail te sturen naar iedereen die betrokken is bij hem en de kinderen.

Het begon allemaal op maandag 15 december toen Joseph onderweg was naar huis, samen met 4 jongens. Hij kreeg een klapband waardoor de auto over de kop sloeg en op het randje van de rivierbedding tot stilstand kwam. Daarna vloog de motor in de brand. Het was door Gods bescherming dat niemand ernstig gewond is geraakt. Omstanders die kwamen ‘helpen’, hebben Joseph van zijn portemonnee, paspoort, rijbewijs en sleutels beroofd. Joseph en de kinderen waren volledig in shock en werden daarna door Chris en Jurjanne (een nederlands echtpaar die de bouw van het Bulamu Kinderdorp begeleidt) naar het ziekenhuis gebracht. De volgende dag (Joseph was nog in het ziekenhuis) kwam een groep boze buren naar het huis van Joseph. Ze hadden wapens en stokken in de hand. Ze waren woedend omdat in de loop van de laatste maanden de 137 kinderen die in het jongenshuis wonen, voor steeds meer overlast zorgden. Het oude huis van Joseph staat middenin een drukke woonwijk. Toen de riolering het begaf en de drek in de tuinen van de buren liep, was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Het probleem van de riolering was zo groot, dat het niet snel gerepareerd kon worden. De boze buren bedreigden de kinderen en vertelden hen direct te vertrekken, anders zouden er ernstige dingen gebeuren. Toen Joseph die dag terugkwam, schrok hij behoorlijk van dit verhaal en hij vond de situatie dusdanig bedreigend dat hij besloot zo snel mogelijk alle kinderen te verhuizen naar het nieuw aangekochte land voor het Bulamu Kinderdorp. De dagen die volgden werden alle spullen en kinderen halsoverkop ingepakt en door Joseph naar het nieuwe land vervoerd. Middenin deze verhuisstress werd Joseph aangehouden door de politie omdat hij met een te zwaar beladen auto rondreed. De politie wilde hem hiervoor drie maanden vasthouden. Hij is diezelfde dag voorgeleid en gelukkig konden we hem met een borgsom van 160 euro vrijkopen.

Afgelopen oktober hebben we door de vele fantastische giften vanuit Nederland een prachtig stuk land van 14 acres kunnen kopen. Begin november was de aannemer begonnen met de bouw van het eerste familiehuis. Dit huis was net kaal opgeleverd. Dus gelukkig had Joseph een plek om de kinderen naar toe te brengen. Hier zijn ze in veilig en door het grote stuk land zal er ook geen overlast zijn voor de buren. Door de niet-geplande verhuizing lopen we wel tegen een aantal problemen aan: op dit moment is er nog geen schoon drinkwater, elektriciteit en toiletvoorzieningen, dus de jongens zijn eigenlijk aan het ‘wild kamperen’. We hebben tenten gehuurd, zodat er slaapplek genoeg is voor alle bedden. En we hebben een tank gevuld met drinkwater, dit is genoeg water voor een aantal weken. Op dit moment zijn we hard aan het werk om drinkwater voor de lange termijn te krijgen. Het slaan van een drinkwaterput (65 meter diep) met alles erop en eraan wordt geschat rond de 10.000 euro. Gelukkig heeft bodemonderzoek uitgewezen dat er een ondergrondse rivier is, waardoor er 2000 liter water per uur zal zijn. Dit is fantastisch nieuws, ook als we kijken naar de toekomstplannen waarbij we 300 kinderen willen opvangen, een dorpskliniek en een school willen opzetten.

De meisjes zijn nog steeds in het meisjeshuis. Zij zullen pas naar het land worden overgebracht als alle faciliteiten er zijn. Sommige jongens moeten even wennen aan de nieuwe situatie, vooral het feit dat ze van een drukke stad naar een heel klein dorpje zijn verhuisd. Veel oudere jongens zijn aan het werk voor de bouw van het volgende huis en het graven van latrines en dergelijke. De jongere jongens hebben het erg naar hun zin op het nieuwe land. Ze hebben veel ruimte om te spelen en te ravotten, iets waar in het oude huis niet zoveel ruimte voor was. Deze overgangsfase vereist veel flexibiliteit en creatieve oplossingen zijn nodig. Door de noodgedwongen verhuizing zijn er ook allerlei bijkomende kosten gemaakt, waar we niet op gerekend hadden. Gelukkig zijn Joseph, de aannemer en Chris en Jurjanne keihard aan het werk om de situatie zo snel mogelijke te verbeteren. Graag willen we jullie gebed vragen voor hen en voor de kinderen.

Mocht u in de gelegenheid zijn om financieel te helpen, dan zijn uw giften meer dan welkom. Dit kan via Kaja Foundation op rekeningnummer 1331.22.662 ovv Bulamu Children’s Village.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Jurjanne Dijkstra in Oeganda, e-mail adres jurjanne@kajafoundation.nl.

Hele hartelijke groeten van Joseph en alle kinderen!!

9 januari, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

1 Reactie 
Hallo koud Nederland

foto_weblog_4_janauari_2009_1.JPG

Van Martijn (vriend van Jurjanne & Chris)

Ik zit met de laptop op het balkonnetje van Chris en Jur. Lekker in de zon. Ik kan het scherm maar net lezen. Wat hebben ze een heerlijke plek gevonden hier in Kampala. Maar eerlijk is eerlijk: een plaats van rust en een echt thuis is geen overbodige luxe. Want wat hebben ze de afgelopen tijd hard gewerkt! In hitte, herrie, drukte, cultuurverschil en veel stof. Maar bovenal midden in de nood die het leven kent. Kinderen die veels te jong hun ouders zijn verloren en dan op staat belanden met alle ernstige gevolgen van dien. Wat een pijn.

Het land voor het kinderdorp is er. De bouw is begonnen. Maar wat een uitdaging om de juiste prioriteiten te stellen. De kids vertoeven reeds op het land, in party tenten weliswaar! Op zo’n moment lijkt bouw de hoogste prioriteit te verdienen. Maar het belang van schoon (drink)water en een sceptic-tank is toch minstens zo belangrijk, om ziekte te voorkomen. En uitzicht op het meer klinkt romantisch, maar als dit wordt gebruikt als verkoeling, baden en kleren wassen is hygiëne zeer ver te zoeken en zijn gevolgen niet te overzien. Om niet te spreken over HIV/AIDS en malaria.

Gisteren was ik samen met Jur en Ingrid op weg naar het kinderdorp. Per boda-boda natuurlijk, de brommers die in grote getalen mensen over het Kampala-gebied vervoeren voor een schappelijk bedrag en weinig comfort. Maar een telefoontje van Joseph bleek aanleiding voor Jur en Ingrid om zich naar het ziekenhuis te snellen, omdat één van de jongens malaria had opgelopen. Het is nodig om snel in te grijpen en dat gebeurt meestal niet. In dit geval gaat het om hersenmalarie en dat is kwalijk. Na het ziekenhuisbezoek mag hij in relatieve rust en onder medicatie in het huis van Chris en Jur verblijven. 30 minuten geleden nog dacht hij dat ie dood zou gaan met tranen over zijn wangen. Het lijkt nu beter te gaan, alhoewel hij verward overkomt, maar dat schijnt door de ziekte en medicatie te komen. Deze moet trouwens snel aanslaan, anders moet ie weer terug naar het ziekenhuis.

Door de nodige praktische werkzaamheden van het project en noodsituaties als deze, worden de dagen eenvoudig gevuld. Maar uiteindelijk gaat het om de kostbare wezen zélf, jong en oud, ieder met hun eigen verhaal en schokkende achtergrond. Er is geen betere investering dan deze kinderen hulp, een toekomst en liefde te geven.

Kerst was een feest. Bij aankomst werd de maaltijd geserveerd. Een echt kerstmaal, want de kinderen kregen zelfs vlees bij het eten! Dat is echt alleen voor speciale gelegenheden. De oudere jongens dienen geroutineerd het eten op en alles lijkt in goede orde te verlopen, ondanks dat iedereen in de rij zijn ogen onafgebroken gefixeerd houdt op de kip zonder kop. Zelfs wanneer het nog 20 minuten kan duren voordat ze hun bordje gevuld zien worden onder de grote mangoboom op het land.

De 4×4 van Chris en Jur staat te branden in de zon. Let wel: kerst vieren in 30 graden Celsius. De auto is tot de nok gevuld met schoenendozen van kinderen uit Nederland en De VS. Als de buikjes rond zijn gegeten is het tijd voor de cadeaus. De dozen worden keurig gesorteerd op leeftijd en de kinderen staan gedisciplineerd in de rij te wachten op hun beurt. Joseph overhandigt persoonlijk de cadeaus en nadat de kinderen de doos in handen hebben, zoeken ze een geschikte plek op het land om de inhoud met bewondering en soms grote verbazing te doorzoeken. Aan het einde van de dag worden nog enkele traditionele dansen uitgevoerd en dan is het voor ons tijd om te gaan.

De dagen vliegen voorbij hier. Het is vanuit Nederlands perspectief moeilijk in te schatten hoe dagen hier voorbij vliegen. Als vakantieganger is dat een goed teken, maar als je hier je werk moet doen, dan kijk ik met grote bewondering naar de inzet, het doorzettingsvermogen en de toewijding van Chris en Jur.

Morgen ga ik op het nippertje nog op safari… toch heb ik de ervaringen van afgelopen 2 weken absoluut niet willen missen. Het leven is zoveel meer dan huisje-boompje-beestje. Dat is wat Chris en Jur hebben begrepen. Ik dank hen voor gastvrijheid, liefde en oprechtheid.

6 januari, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties