Feest!!!

foto_weblog_24_maart_2009_1.JPG

Nu onze correspondent Geeske Dijkstra Oeganda weer heeft verlaten kruipen we zelf weer achter de laptop. De schrijfstijl van Geeske kunnen wij niet evenaren maar hopelijk zijn onze verhalen het lezen waard :) .

De passanten
Netje en Geeske zijn weer in Nederland maar het volgende bezoek staat al weer te trappelen om haar koffers te pakken. Begin april komt Ingrid naar Oeganda. Zij blijft een volle week bij ons om o.a. aan een boek te werken. Ze schrijft een boek over de kinderen van Joseph. In dit boek doen verschillende kinderen hun levensverhaal. Ze vertellen over het verleden, heden en hun droom voor de toekomst. Met de achtergrond van de kinderen in mijn hoofd weet ik nu al dat dit aangrijpend en intrigerend boek zal worden. (We laten het weten als het klaar is).

Harry, Aldrik en Robbert (vader en broers Jurjanne) zijn ook al druk bezig met hun vakantieplannen voor Oeganda. Zij hopen 24 april voor twee weken Oeganda te bezoeken. Naast hun verblijf bij ons zullen zij verschillende trektochten gaan maken. Voor de organisatie van de trektochten wordt onze kennis al goed (mis)gebruikt. Wij mogen hier optreden als hun lokale reisbureau en hun hele reis uitstippelen en boeken.

Feestfoto_weblog_24_maart_2009_v1_1.JPG
Afgelopen zaterdag en zondag wat het feest op het land. Het eerste familie huis is helemaal af!! Een feest is dan ook echt op zijn plaats. Zaterdag is gebruikt voor de voorbereiding van het feest. Zondag begon de pret echt. In de ochtend vond de gebruikelijke dienst plaats op het land. Na de dienst werd de generator en de muziek installatie naar buiten gesleept. Muziek over het hele land. De omwoners kwamen allemaal meegenieten. De meiden waren voor deze happening ook overgekomen. Muziek, vlees en soda’s en dan is hier in Oeganda een feest compleet. Als toppunt kwam aan het einde van de avond nog een hele groot taart op tafel. Elke maand ontvangen Joseph en de kids een taart om de verjaardagen van afgelopen maand te vieren. Aan de ene kant van de tafel stonden de jarigen. De andere kant alle andere kinderen. Een oorverdovend Happy Birthday galmde over het land en er werd gedanst tot in de late uurtjes. Het feest was geslaagd!!

Het idee achter het geven van een feest was dat we de kinderen wilden leren dat het kinderdorp waardevol is. Dat alles wat er nu gebouwd wordt hun thuis is en daarom de moeite waard. Het is een gift van mensen uit Nederland, België, Kosovo, Amerika of waar dan ook vandaan. Een gift behandel je met alle voorzichtigheid zodat je daar nog een hele lange periode van kan genieten. We hopen dat de jongens en meisjes de waarde inzien van wat ze krijgen en hier ook met gepaste voorzichtigheid mee omgaan. Of dit ook echt gaat lukken zal de toekomst uitwijzen….

24 maart, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

6 Reacties 
You hate it or you love it

foto_weblog_13_maart_2009_1.JPG

van onze correspondent Geeske Dijkstra

Het zit er weer op. Partieren is echt een beetje sterven, of het nu richting Afrika of richting Europa is.
Gistermorgen zijn we met John 1 (TBC) en John 2 (urineweg probleem) weer naar The Surgery gegaan. Jur en Chris beginnen er enige bekendheid te krijgen. Jur heeft dr. Stokley verteld dat ze nauw betrokken zijn bij de bouw van een dorp voor 300 kinderen. Wie weet komt daar in de toekomst nog een goede medische onkosten regeling uit voort. Gelukkig bleek uit de foto’s dat er bij John 1 geen sprake meer is van open TBC en het probleem van John 2 kan met een antibioticum worden opgelost.

foto_weblog_13_maart_2009_1_1.JPGVervolgens zijn Chris en ik naar het meisjeshuis (een uur rijden) gegaan. De meiden zijn dolblij met ons bezoek. We hebben de klei, ballen, puzzels, kleurboeken/potloden (met dank aan Esther) uitgedeeld. De kadootjes vallen erg in de smaak!. Uitgelegd dat klei niet eetbaar is en voorgedaan wat je ermee kunt doen. De tweeling, Babirye en Nakato (3 jaar) zit op m’n schoot geplakt. Met veel ijver storten ze zich op de puzzels en hebben al snel in de gaten hoe het werkt.
Bij het vertrek nemen we Babirye mee naar de dokterpost in het dorp. Het kindje heeft een infectie onder het oogje opgelopen en haar gezichtje ziet er opgezwollen uit. Nakato raakt helemaal in paniek door de dreigende scheiding van Babirye en ons vertrek en ligt te krijsen op de grond. Op dat moment blijkt dat de kokkin/oppas een boodschap is gaan doen, staan de kookpotten op het open vuur en blijven de kinderen (op dat moment met z’n vijftienen) ‘even’ alleen achter. Dit voelt niet goed en strijdt met van alles en nog wat.

Een uurtje rijden brengt ons bij Bulamu Village. Ook hier worden we enthousiast onthaald. Chris legt een paar jongens uit dat er binnenkort echt schoon water uit de douches zal komen en dat je onder de douche gewoon je mond open kunt doen. Voor de jongens een paradijselijk vooruitzicht. Nu slepen de grote jongens jerrycans met water naar boven om de schooluniformen van de kleintjes te wassen. Het is leuk om te zien dat de kleine jongetjes met mini-autootjes (zeer succesvol, gever niet meer bekend) aan het spelen zijn en de grote jongens aan het voetballen zijn. Shirtjes met bekende namen als Drachten, Holland etc, rennen voorbij.
Ook is er weer een kleine fotoshoot. Prachtig zoals de jongetjes, met de armen om elkaar heen, poseren. Ze vinden het prachtig om op de foto te komen. Wat voor mij persoonlijk een ramp is, is voor deze jongens een geweldig tijdverdrijf.

Als de zon ondergaat en de jongens beginnen te trommelen, vertrekken we weer. Joseph nog zonder elektriciteit en stromend water achterlatend met 160 jongens. Ik ben heel erg benieuwd hoe het land er bij een volgend bezoek zal uitzien en welke spannende ontwikkelingen er in de komende maanden staan te gebeuren.

13 maart, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
Blindedarmontsteking

foto_weblog_9_maart_2009_1.JPG

van onze correspondent Geeske Dijkstra

Ons toch al niet gezapige leventje in Kampala veranderde afgelopen vrijdag heel plotseling.
Jurjanne voelde zich de hele week al niet erg lekker. Na een slapeloze nacht togen we, afgelopen vrijdagochtend, naar de Surgery, een kliniek onder leiding van de in Kampala bekende arts dr. Stockley.
Inmiddels had ik Jurjanne al uit Wipikedia voorgelezen over de symptomen van een blindedarmontsteking en mogelijke complicaties. De Indiase arts stelde na onderzoek voor om ’s middags nog een echo te maken. Om vijf kwam het bericht dat Jurjanne binnen 4 uur een spoedoperatie moest ondergaan. Chris reed in vliegende vaart (de mensen stoven alle kanten uit) naar huis en met gierende remmen en piepende banden reden we naar de kliniek, waar Jur al buiten in de ambulance lag te wachten.

De rit naar het ziekenhuis zal ons nog lang heugen. Het verkeer stond muurvast en de chauffeur zette sirene en zwaailicht aan om een doorgang te forceren. Dit duidelijke signaal was niet voor iedereen helder. Op een gegeven moment moest de driver zo hard remmen dat Jur de klap probeerde af te remmen door haar voeten in het gaas boven de brancard te haken en zat de aardige verpleegster bij mij op schoot. Ondanks of dankzij de spanning schoten we beiden in de lach.
In het ziekenhuis aangekomen belanden we, onder aanvoering van de verpleegster uit de Surgery, via wat omwegen bij het theater (=OK).

Een vriendelijk lachende chirurg en een omvangrijke anesthesist schudden ons de hand. De chirurg vertelde dat hij z’n best ging doe, maar dat alles afhing van de Baas (en hij wees naar boven). Met een amen, amen van de chirurg verdween Jur in de OK. Na een uurtje werd ze, nog helemaal van de wereld, door de anesthesist weer naar buiten gereden. De operatieverpleegster liet ons haar ontstoken blindedarm (vies gezicht) in een flesje zien. Met een man of zes werd Jur met infuus meteen op een brancard gelegd en behoedzaam naar de ziekenwagen gereden om weer naar de Surgery te worden getransporteerd. Onderweg kwam ze, door het heftige botsen van de ziekenwagen, af en toe bij van de pijn.

In de kliniek was het nog een hele klus om Jur, in het piepkleine (2m x 2,5m) kamertje in bed te krijgen. Niets aan het bed was nl. verstelbaar. Op een gegeven moment sprong de verpleegster op blote voeten over de brancard en het voeteneind van het houten bed om Jur in bed te kunnen helpen. Chris en ik keken amechtig toe. Toen ze eindelijk in bed lag werd ze razendsnel op de hartbewakingapparatuur aangesloten.
Hoewel het in Uganda gebruikelijk is dat familieleden de nacht bij de patiënt in het ziekenhuis doorbrengen besloten we – met instemming van Jur en ondanks de gefronste wenkbrauwen van de verpleging – om tegen twaalf uur ’s nachts naar huis te rijden.

Inmiddels is Jur weer thuis. Ze herstelt snel en loopt alweer een beetje rond. Voor haar voorlopig geen bezoek aan de projecten.

9 maart, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

4 Reacties 
Verslaggeefster Geeske op pad…

foto_weblog_4_maart_2009_e2_1.JPG

van onze correspondent Geeske Dijkstra

Afgelopen maandag zijn we naar Jinja, de oorsprong van de Nijl gereden. Een tocht van ongeveer anderhalf uur. Onderweg zijn we in Mukono gestopt bij het weeshuis Noach’s Arc en hebben daar Mariska, een oude bekende van Jur en Chris, ontmoet.

Noach’s Arc is een prachtig gelegen centrum waar verlaten kinderen worden opgevangen en grootgebracht. We maken er kennis met twee pas aangekomen baby-tjes: Asaf en Chris.

Asaf, (paar maanden oud) werd vorige week achtergelaten in een kerk, maar ziet er kerngezond uit. Hij klokt zijn fles al hoestend en proestend naar binnen.foto_weblog_4_maart_2009_e1_1.JPG

Chris werd aangemeld bij Noach’s Ark door de politie. Zijn vader en stiefmoeder (vast in de gevangenis) hebben hem zo verwaarloosd dat dorpsleden de politie gewaarschuwd hebben. Chris was verwaarloosd en uitgedroogd. Vorige week troffen Jur en Chris hem nog apathisch aan met een slangetje in zijn neus. Nu kijkt hij ons een beetje wantrouwend aan en lacht af en toe heel voorzichtig. Zijn fles drinkt hij in een hoog tempo leeg. Zijn leeftijd wordt, gezien het aantal tandjes, op een jaar geschat. Hij zit stevig op mijn schoot, maar kan nog niet lopen.
Als grote Chris met hem rondwandelt in de tuin en het baby-tje omhoog gooit, schatert kleine Chris het uit.

Tijdens de rondleiding door het kindertehuis vertelt Mariska over de kinderen die we tegenkomen. Ook hier komen we armen te kort om op te tillen, te aaien en te knuffelen. Een schattig krullenkopje van een half jaar is Hiv besmet. Een pasgeboren baby-tje, in een wiegje met muskietennet, is ter wereld gekomen met één armpje en beentje. Volgens dorpsbewoners is dit kindje vervloekt. Een beeldschoon meisje (4 jaar) met prachtige gekleurde kraaltjes in het haar, is door haar stiefvader misbruikt. Haar hoogzwangere moeder moest met haar vluchten voor woedende familieleden van de stiefvader die, vanwege haar verraad, wraak wilden nemen. Een schattig jongetje werd door zijn vader en stiefmoeder tot zijn middel in de tuin ingegraven en daar in zon en regen ‘geparkeerd’. Af en toe werd hem een homp brood toegegooid. Omdat hij incontinent was kreeg hij weinig te drinken. Zo los je hier je problemen op. Ieder kind heeft z’n eigen verdrietige verhaal. De problemen schijnen vaak veroorzaakt te worden doordat de stiefouder de kinderen van de nieuwe partner niet accepteert en verwaarloost.

Stilletjes rijden we naar de Haven, een ecologische lodge met uitzicht op de Nijl. We genieten van de rust, het prachtige uitzicht en elkaar. Zo heeft God het bedoeld.

4 maart, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
Kennismaking met de kids van Oeganda

foto_weblog_1_maart_e2_1.JPG

van onze correspondent Geeske Dijkstra

Afgelopen vrijdagavond ben ik in Kampala aangekomen. Het was heerlijk om Jurjanne en Chris te kunnen omhelzen. Ze hebben twee uur in de file gestaan om mij op te halen. Thuis worden we opgewacht door Antoinette (een van de vrijwilligers uit Mombasa).

Zaterdagochtend rijden we naar het meisjeshuis (1 uur afstand). De kinderen reageren uitgelaten als ze de auto van Jur en Chris herkennen. Zam (17 jaar) laat me trots het huis zien. We zijn snel uitgekeken. Het onderkomen is schamel maar opgeruimd. Achter het huis is een van de meisjes bezig met het koken van posho (ugali) met bonen.

De tweeling (3 jaar) in jurkje, maar zonder slipje, gaat zich te buiten aan een stuk suikerriet. Nakato (een van de twee) bijt als een grote kerel een stuk van de suikerrietstengel en spuugt de rest uit. In haar linkerhandje spaart ze de restjes voor hergebruik. De kinderen kruipen dicht tegen ons aan en staan met moeite hun plekje aan andere gegadigden af. Mijn tas, trouwring en horloge worden aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Onderhand eten de kinderen met smaak hun bord met hun (vieze) handen leeg.
Een week of zes geleden is Fausta door mam Beatrice meegenomen naar het huis. Ze woonde bij haar oma, was apathisch, zichtbaar verwaarloosd en geslagen. Haar voetjes waren open. Nu maakt ze een verlegen maar vrolijke indruk en wil graag geknuffeld worden.

Later op de middag rijden we naar Bulamu Village in Migadde. Daar wacht ons een erg warm onthaal door Joseph en de jongens. Het is fijn om Joseph weer te zien in zijn eigen omgeving. Het project vordert gestaag. Een huisje is klaar, het tweede vrijwel, terwijl er hard wordt gewerkt aan het toilet- en douchegebouw. Nu is het wachten op het volgende schip met geld voor de bouw van de resterende 10 huisjes. Het uiteindelijke doel is een dorp met 22 huisjes, een kliniek een school, een kerk en een guesthouse waar ook de lokale bevolking gebruik van kan maken.

Tot mijn stomme verbazing staat ineens de purser uit het KLM-toestel voor onze neus. Ook zij is stomverbaasd om op deze plaats een passagier tegen het lijf te lopen. Marielle vertelt dat ze vier jaar geleden tijdens een vlucht Mattheus v.d Steen en Hans Drijfhout heeft ontmoet en zo in contact is gekomen met Joseph’s project. Het is een hartelijke ontmoeting en we spreken af om elkaar de volgende dag bij een dienst van de Kampala Pentacoastal Chruch (KPC) weer te ontmoeten.

Joseph en Marielle vertrekken naar het meisjeshuis en wij wandelen met de kinderen naar het meertje. Onderweg bewonderen we het tweede huisje dat bijna klaar is. Het ziet er prachtig uit! Bij het meertje aangekomen laten de kinderen trots hun ‘zwemkunsten’ zien. Zwembroekjes hebben ze niet, het water is vervuild door een riool, maar dit alles mag de zwempret niet deren. Inmiddels hebben de kinderen me omgedoopt tot dja dja (oma) Geeske. Zoveel kleinkinderen in zo korte tijd, wat een weelde!

De KPC-dienst de volgende dag is indrukwekkend. Er zijn duizenden bezoekers. Het is een geoliede dienst met een prachtig koor. In deze eerste lijdenstijddienst worden de aanwezigen opgeroepen om de komende zes weken te vasten en zich te verootmoedigen voor het grote kwaad van de kinderoffers in Uganda. Het is niet te bevatten dat de straat in dit land een onveilige plek is, waar kinderen het risico lopen van de straat geplukt te worden voor kinderoffers. Ook de kredietcrisis (credit crunch), hebzucht – en het afbranden van de grootste markt van Kampala in de afgelopen week – krijgen veel aandacht. Hierdoor zijn dertigduizend mensen werkloos geworden!

Later op de ochtend ontmoeten we Marielle nogmaals in het Sheraton, e-mailadressen en telefoonnummers worden uitgewisseld. Misschien maak ik nog wel eens gebruik van Marielle’s aanbod om als gast met haar mee te vliegen naar Kampala.

1 maart, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

3 Reacties