Momenteel zijn de vader en twee broers van Jurjanne bij ons op bezoek in Oeganda. Naast hun rondreis door Tanzania en Oeganda hebben wij ook de mogelijkheid om hun een kijkje te geven in onze werkzaamheden en ons dagelijks leven hier. Op bovenstaande foto van l.n.r. Aldrik, Jurjanne, Robbert, Harry vergezeld door de kinderen van Bulamu Children’s Village.
Uit het dagboek van onze correspondent Aldrik Dijkstra
Zaterdag, 25 april
Naar Bulamu Village geweest. Uur rijden van het huis van Jur en Chris. Het is een groot stuk land, en er moet nog wel erg veel worden gedaan. Zo lijkt het in ieder geval op het eerste gezicht. De jongens begroetten ons zeer hartelijk. Ze zijn zeer aanhankelijk en hebben heel veel behoefte aan lichamelijk contact. Ook niet gek als je geen ouders meer hebt die je zo af en toe een knuffel geven. Ieder mens heeft knuffels en lichamelijk contact nodig. En deze jongens des te meer.
Bij nadere inspectie van het terrein blijkt dat er al heel veel is gebeurd. Zo is er riolering en elektriciteit aangelegd, doet de waterpomp het en is er een enorme watertank geplaatst waar inmiddels het hele dorp haar water komt halen. Verder staat er een toiletgebouw dat gereed is, er zijn twee slaaphuizen klaar, en zijn de bouwers bezig met het volgende slaaphuis. Een niet mis te verstaan resultaat voor een half jaar Oeganda van Jur en Chris.
Ten tijde van ons bezoek aan Bulamu ontmoeten we ook nog de dames van de KLM crew die ons de dag ervoor van ons natje en droogje hebben voorzien. In een heel andere setting is het goed om met ze te praten. Bulamu Village is een van de projecten die door de crewleden van de KLM wordt bezocht. De crewleden zijn duidelijk onder de indruk van het project en de omstandigheden waar de kinderen nu nog in verkeren. Dat geldt overigens ook voor mezelf. De kinderen liggen met 60 personen in een van de nieuwe onderkomens. Op matrassen die je geen matrassen kunt noemen want het is gewoon stuk schuimrubber wat vies is en aan alle kanten kapot.
Toch is dit al veel meer dan die jongens ooit hebben kunnen dromen: ze komen in veel gevallen van de straat en hadden niets. Nu hebben ze in ieder geval een dak boven het hoofd, en stromend water. Ze hebben elkaar, en uitzicht op een toekomst in een kinderdorp en een opleiding.
Dit zijn maar 165 jongens. In heel Oeganda leven 2,4 miljoen kinderen op straat. Het is een druppel op de gloeiende plaat, maar liever dat dan helemaal geen druppel. Elk gered kind is er een!
Crisis
Het blijft maar doorgaan die krediet crisis. De wereld staat op zijn kop en ook Oeganda begint nu de gevolgen te merken. Europa en de USA zijn en zullen hard worden geraakt maar voor de derde wereld zal de prijs nog hoger zijn.
Een paar gevolgen die elke dag meer zichtbaar worden; Internationale bedrijven met nevenvestigingen in Afrika sluiten hun kantoren i.v.m. kostenbesparing. Dit betekend voor bijvoorbeeld de economie van Oeganda dat er steeds meer mensen zonder baan komen te zitten. Het gevolg is niet dat er een gezin geen inkomen meer heeft maar een hele familie, met alle gevolgen van dien. In Nederland kunnen we dan gelukkig nog gebruik maken van een sociaal vangnet. Maar hier in Oeganda is daar geen sprake van. Met alle consequenties. Geen voedsel, kinderen gaan niet meer naar school en ook medische zorg kan niet meer betaald worden.
De verwachting is ook dat de gelden die de komende jaren voor ontwikkelingswerk worden uitgetrokken zullen afnemen. Er heerst in het Westen een tendens waarbij de vraag gesteld wordt of er wel geld aan de derde wereld besteed moet worden als het in eigen land minder goed gaat? De crisis brengt ook met zich mee dat de budgetten voor de hier werkzame NGO’s krapper worden en ze met minder gelden hier hun taak moeten zien te volbrengen.
Daarnaast neemt de export af, de inkomsten van derde wereld landen dalen of vallen helemaal weg. De geldstromen zullen hoe dan ook sterk afnemen. Minder inkomsten van donorlanden en minder werkgelegenheid. Met alle consequenties van dien.
De gevolgen zijn nu al merkbaar. De werkeloosheid stijgt. Mensen komen letterlijk op straat te staan. Door stijging van de prijzen wordt het moeilijk en voor veel mensen onmogelijk om zichzelf en hun familie te voeden en van drinkwater te voorzien. Het aantal straatkinderen neemt toe. Daarnaast is er geen geld meer voor goede medische zorg. Het aantal dodelijke slachtoffers ten gevolge van ziekten als Malaria, TB en Aids zal toenemen. De kindersterfte stijgt en de gemiddelde levensverwachting zal dalen.
Honger, ziekten en sterfte zal een gemiddelde inwoner van een derde wereld land zijn deel zijn. En dat o.a. dankzij de hebberigheid van mensen die alleen maar op meer uit waren! Pessimist zul je misschien denken, ja…. maar toch ook realistisch.
Water in Bulamu
Gelukkig zijn er ook mooie gebeurtenissen te melden. Het toilet- en douchegebouw is aangesloten op de waterleiding. Het is nog niet helemaal af maar de jongens hebben alvast een voorproefje kunnen nemen. Een groot feest!! Zingende jongens onder de douche en dan ook nog een douche waarvan je het water zomaar kan drinken. Ze waren uitzinnig van vreugde.
Voor velen was het sowieso de eerste douche in hun leven. Een hele bijzondere ervaring. Het zangconcert vanuit het douchegebouw was in een kilometer omtrek te horen. Weer een stap in de ontwikkeling van het kinderdorp.
Gezinsleven
Bij ons thuis gaat het erg goed. Het wordt elke dag gezelliger. Chris Mugisa wordt echt een Hollandse jongentje met hamsterwangetjes die je de oren van je hoofd klets. Zij huid wordt ook al een stuk beter en hij begint echt de kleur van een afrikaantje te krijgen.
Hij begint steeds meer te wennen aan ons…. en wij aan hem. Gelukkig vinden alle kinderen van Joseph hem super leuk. Als wij aankomen rijden op het land is het een drukte om de auto en wordt er bijna ruzie gemaakt over wie er met Chris rond mag lopen. Soms heeft Chris daar helemaal geen zin in en dat laat hij dan goed weten……….
Het wolkendek boven Kampala wordt dichter. De temperatuur daalt zichtbaar. Een trui en een paraplu zijn deze dagen geen overbodige luxe meer. Het regenseizoen doet zijn intrede. De avonden en ochtenden zijn fris en in de middag doet de zon haar best om door het wolkendek heen te breken. De natste maand hier is april, in mei wordt de regen al een stuk minder en eind juni gaan we het droge seizoen weer in. De gemiddelde temperatuur ligt nu rond de 20 graden Celsius wat natuurlijk nog erg aangenaam is. Door de regen is de natuurschoon van Oeganda nu op zijn best. Echt een bezoek waard.
Goede Vrijdag en Pasen hebben wij niet alleen gevierd. Esther (werkzaam als stewardess bij KLM) landde afgelopen vrijdag in Entebbe. Twee dagen heeft ze bij ons gelogeerd, gisteren moest ze weer naar Schiphol. Een volle koffer special voor Chris had ze bij zich. Babykleertjes (op de groei), speelgoed, eetgerei etc……. Het is altijd weer een feest als iemand met een koffer vanuit Nederland ons komt bezoeken.
Zaterdag was een rustige dag. Anne (oud-collega van Jurjanne) is zondag weer naar Nederland vertrokken. Nu voor langere tijd. We hebben ‘s avond gezellig bij ons op de veranda met elkaar gegeten als afscheid. We hebben zo’n goede tijd met hem gehad! Helaas komt aan alles een einde maar gelukkig is afscheid geen vaarwel.
Afgelopen week was het een historische week op het land van Bulamu Children’s Village. Umeme de Eneco van Nederland heeft de elektriciteit daadwerkelijk aangesloten. De waterpomp kan draaien en de lichten kunnen aan. Bij het aansluiten van de pomp kwamen de buren van het land kijken. De gele jerrycans hadden ze voor deze gelegenheid meegenomen. Voordat de waterleiding werd aangesloten op de grote tank moesten zij ook nog even profiteren van schoon drinkwater.
Op de elektriciteitspalen hebben we ook security lights laten installeren. Hierdoor is er nu ook ‘s avonds licht op het land. Verschillende omwonenden zijn op Joseph afgestapt om hun dank te betuigen. Ook zij profiteren van dit licht doordat ze precies op de afscheiding zijn geplaatst hebben zij om hun huisje ’s avonds nu ook licht.
Eerste Paasdag hebben we met z’n vieren het land bezocht. ‘S ochtends was er een dienst onder de nieuwe shelter daarna met z’n allen feesten; voetballen, beachballen, babbelen met op de achtergrond de gezellige Afrikaanse muziek.
Na het bezoek hebben we Esther weer afgezet bij het Sheraton Hotel. Haar vlucht vertrok gisteravond weer. Vandaag tweede Paasdag hebben we een rustige dag. Het huis schoonmaken en de kleren wassen……. En alles weer klaarmaken voor de aankomst van onze volgende bezoeker Ingrid. Vanavond al…
Door middel van deze weblog willen we jullie graag officieel op de hoogte brengen van bijzonder en mooi nieuws. Sinds 21 maart 2009 is Chris Mugisa bij ons komen wonen.
De komende 3 jaar zullen we als foster parents voor hem zorgen hier in Uganda. Een “echte” van den Berg mogen we hem noemen als dit vervolgens ook wordt bekrachtigd door een Oegandese rechter. Chris is naar schatting van artsen ongeveer 14 maanden oud, hij heeft 24 januari 2008 als geboortedatum gekregen. De naam Chris had hij al toen hij bij ons kwam, we hebben hem een extra naam gegeven: Mugisa, wat in het Luganda “zegen” betekent.
We hopen dat we samen met Chris een mooie toekomst tegemoet gaan. Voor meer foto’s van Chris Mugisa klik hier.



