Gorrety Atieno (27 jaar, Mombasa, Kenia)

foto_weblog_gorrety_1.jpg

(Staff-meeting in 2008 met Jurjanne, Gorrety zit helemaal rechts in het groene shirt)

Zaterdagochtend, 27 juni werden we gebeld door Elizabeth uit Kenia. Zij bracht ons het trieste nieuws dat Gorrety Atieno afgelopen nacht bij een ongeluk om het leven is gekomen. Gorrety was werkzaam als één van de huismoeders in Dickson Children Centre in Mombasa. Zij was op bezoek geweest bij vrienden in Malindi. Onderweg is de bus betrokken geraakt bij een ongeluk. Gorrety en 4 andere inzittenden hebben het ongeluk niet overleefd.

In de periode dat wij werkzaam waren in Mombasa is er een vriendschappelijke band ontstaan tussen Gorrety en ons. Jurjanne heeft ook de afgelopen maanden en weken regelmatig mail- en telefooncontact gehad met Gorrety.

IMG_3796_2.JPGWe zijn dan erg geschokt en verdrietig over het verlies van een dierbare vriendin en oud collega. Vooral wanneer we denken aan het feit dat de kinderen in Dickson een goede en lieve huismoeder moeten missen doet ons pijn. Ook denken we aan haar mede stafleden die dit verlies samen met de kinderen een plaats moet gaan geven.

Helaas kunnen we onze gezamenlijke plannen niet meer realiseren. Gorrety was van plan om binnenkort naar Oeganda te komen om ons te ontmoeten en ons werk te komen bewonderen.

Gorrety we zullen je missen!

Gelukkig hebben we de troost dat je bij onze Vader in de hemel mag zijn.

27 juni, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

5 Reacties 
Dickson (15 jaar)

foto_weblog_27_juni_2009_1.JPG

De dagen vliegen voorbij. Jur is een week in Nederland geweest en heeft het daar erg druk gehad. Vergaderingen, presentaties, maar gelukkig was er ook tijd om vrienden en familie te bezoeken. Marielle een purser van de KLM heeft haar afgelopen dinsdag weer teruggebracht naar Oeganda. Bepakt en bezakt kwam ze hier aan. Jurjanne kijkt terug op een goede tijd in NL maar is ook blij om weer thuis te zijn. Leuk om te merken dat zowel NL als Oeganda nu thuis zijn.

Voor mijn ouders gaat de tijd ook snel. Ze hebben heel wat gezien, meegemaakt en bezocht en hebben genoeg tijd over om nog echt vakantie te houden. Gisteren heb ik hun naar een zwembad (Kabira Country Club) in de stad gebracht waar ze een dag konden relaxen bij het water.

Aan het einde van de dag hebben Jur, Mugisa en ik hun weer opgehaald. Op het moment van wegrijden begaf de auto het en dat terwijl deze net een service beurt had gehad. Problemen met de startmotor. Jur samen met Mugisa achter op de boda boda (taxi brommer) en mijn moeder met haar kruk achter op een andere boda boda. Een hele belevenis. Helaas geen handen meer over om foto’s te maken, het was een mooi plaatje geweest.
Vervolgens heb ik samen met mijn vader op de monteur gewacht die de auto heeft meegenomen naar de garage. Daarna zijn mijn vader en ik samen op één boda boda richting huis gegaan. (Stel je voor hoe dit eruit ziet ;) ) Krap maar het ging allemaal goed.

De volgende dag heb ik de auto weer kunnen ophalen, een paar honderd duizend shilling lichter, kwam ik op de weg naar huis Dickson tegen. Dickson is een jongen die voor lange tijd bij Joseph gewoond heeft maar niet kon aarden op zijn nieuwe plek in Bulamu Village. Hij is, toen Joseph in mei in Nederland was, weggelopen naar de stad, waar hij zijn oude leven als straatjongen weer heeft opgepakt. Bij het stoplicht herkende hij blijkbaar mijn auto. Hij stond gelijk bij het portier en nog voor ik hem kon aanbieden om in te stappen zat hij al in de auto.

Thuis heeft hij een goede lunch gekregen en een heerlijk douche met schone kleren. Na telefonisch contact met Joseph is Dickson met het openbaar vervoer naar Joseph gegaan. Na een gesprek tussen Joseph en Dickson, is gezamenlijk besloten dat Dickson niet terug kan keren in Bulamu. De voorwaarde voor kinderen die bij Joseph wonen is dat ze naar school gaan. Dickson kan het niet volhouden op school. Hij is geregeld weggelopen omdat hij het moeilijk vind om in een klas te zitten met kinderen die veel jonger zijn dan hij.
Dickson heeft aangegeven terug te willen naar zijn homevillage, Mbala. Joseph heeft hem kleding gegeven en nieuwe schoenen. Bij ons kwam hij nog even langs om een goede avondmaaltijd te nuttigen en geld op te halen voor zijn reis naar zijn geboortedorp en geld voor een handeltje. Nu maar hopen en bidden dat hij deze laatste kans pakt en niet weer terug gaat naar de straat. Op het moment dat hij deze verleiding niet kan weerstaan is de kans groot dat hij binnenkort wordt op gepakt door de politie en in de gevangenis terecht komt, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.

In Mbala zal zijn oom Dickson opwachten. Laten we hopen dat Dickson deze keer wel kan aarden in zijn geboorte te dorp en daar een nieuw leven zal beginnen.

27 juni, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

Reageren uitgeschakeld 
Conferentie Bulamu Village

weblog_15_juni_2009_1.JPG

Dinsdag, 9 juni jl 20.15 uur landde het KLM toestel op Oegandese bodem en mijn ouders zetten voor het eerst hun voet Afrikaanse bodem. Het weerzien was goed en gezellig. Helaas lag Chris Mugisa al heerlijk in dromenland, dus de eerste onmoeting bleef bij een slaperige jongetje bekijken. Gelukkig heeft hij dat de volgende dag ruimschoots goed gemaakt. Afgelopen dagen hebben ze kunnen wennen aan het Oegandese leven en zijn ze met ons op pad geweest naar Bulamu Village. Vanochtend vroeg stond voor onze woning de safari operator te wachten om hen vier dagen mee te nemen naar Lake Mburo NP en Queen Elizabeth NP.

IMG_1435_1.JPGVoor Joseph was het afgelopen weken erg druk. Afgelopen weekend werd er een jeugdconferentie gehouden voor de kinderen van Bulamu en van de omliggende scholen. Verschillende Nederlanders waren voor deze conferentie overgekomen naar Oeganda. Naast verschillende voorgangers die de kinderen hebben toegesproken was er veel tijd voor aanbidding en workshops. Het belangrijkste voor de kinderen was natuurlijk het eten. Gelukkig was er meer dan voldoende.

Aanstaande donderdag trouwen Anne en Marian. Sommige weblog lezers zullen deze namen herkennen. Marian en Anne zijn Nederlandse vrienden die een tijd hier in Oeganda hebben gewoond. In de tijd dat ze hier waren hebben we veel met elkaar opgetrokken en meegemaakt. Het zijn dan ook zeer dierbare vrienden geworden.

Jur is de gelukkige zij gaat naar NL om bij de trouwerij te kunnen zijn. Twee bevriende KLM stewardessen (Esther en Marielle) hebben aangeboden om Jur heen en weer naar Nederland te vliegen. Ze reist met hen mee als compagnon. Je staat standby op de airport, als er een plaatsje vrii is net voor vertrek mag ze mee. Van de bevriende stewardessen hebben we al te horen gekregen dat de vluchten nog niet vol zijn geboekt dus dat het allemaal goed gaat komen. Jur blijft maar een paar dagn in Nederland. Een week zonder de Chrissies is al moeilijk genoeg.

Helaas heeft ze geen tijd om iedereen op te zoeken. Ze vind het natuurlijk wel heel gezellig om iedereen even te zien. Mocht je het leuk vinden en in de gelegenheid zijn ze is zaterdagavond 20 Juni van 21:00 uur te vinden in Cafe van Zanten, in Amersfoort.

15 juni, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

3 Reacties 
Pelgrims onderweg i.v.m. Martyr’s Day, Kampala

foto_weblog_2_juni_2009_1.JPG

Woensdag, 3 juni is een nationale feestdag in Oeganda. Oeganda herdenkt de gebeurtenissen van 3 juni 1886, toen tweeëndertig jonge mensen werden verbrand in Namungongo (een wijk in Kampala) vanwege hun weigering om afstand te doen van het christendom.

Het christendom werd door missionarissen rond 1880 in Oeganda gebracht. Het worden van een christen vereiste dat er afstand werd gedaan van de traditionele levensstijlen (denk hierbij aan hekserij, mensen offers etc, zwarte magie) en het internaliseren van nieuwe morele en godsdienstige normen.

De grote verschillen in uitgangspunten en waarden maakte dat Koning Mwanga vastbesloten was om zijn Buganda Koninkrijk van het nieuwe christendom en zijn aanhangers te bevrijden. Hij gaf opdracht, de bekeerlingen met hun nieuwe geloof, te dwingen tot volledige gehoorzaamheid. Ze moesten een keuze maken voor de tradities van het Buganda koninkrijk. De keuze tegen zijn bevel zou de dood tot gevolge hebben.

namugongo_1.jpgTweeëndertig jonge christenen kozen voor hun nieuwe geloof en de Koning gaf opdracht hen levend te verbranden. Dit gebeurde in Namugongo op 3 juni 1886. In plaats dat dit de groei van het christendom beperkte nam door deze gebeurtenis het christendom juist toe. Het christendom is nu het meest dominante geloof in Buganda en in Oeganda als geheel.

Tweeëntwintig van deze Katholieke martelaren werden heilig verklaard door Paus Paul VI op 18 oktober 1964. Vanaf dit moment werd Namungongo een bedevaartsoord waar elk jaar op 3 juni duizenden gelovigen van over de hele wereld, met het vliegtuig, auto of lopend (helemaal vanuit Nairobi, Kenia) op af komen om deze gebeurtenis met elkaar te herdenken.

Voor ons betekent deze dag dat we voornamelijk thuis aan het werk zullen zijn. Met de auto op pad is deze dag iets wat je echt niet wilt of je moet van enorme files houden. Gelukkig is er thuis, achter de pc, genoeg te doen.

Volgende week komen mijn ouders naar Oeganda. We gaan er samen een gezellige tijd van maken. Ze blijven drieëneenhalve week bij ons. Natuurlijk sturen we ze erop uit om de prachtige natuur te bewonderen. Tijdens verschillende safari’s hopen ze een bezoek te brengen aan Lake Mburo, Queen Elizabeth, Murchison Falls en Jinja. De belangrijkste reden van bezoek aan Oeganda is natuurlijk de kennismaking met Chris Mugisa….

Chris Mugisa is weer helemaal gezond. Afgelopen weken had hij een oor- en longontsteking opgelopen. De dokter heeft hem goed nagekeken en hem een antibiotica kuur meegegeven. Momenteel babbelt hij weer volop hij is echt weer een vrolijk mannetje.

2 juni, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

3 Reacties