Kerst in Bulamu Children’s Village…met Gert & Els

banner_weblog_1.JPG

Uit het dagboek van onze correspondenten Gert & Els

Wat er aan vooraf ging
Ruim een jaar geleden begon het allemaal. Bij het opruimen van een aantal dozen stuitten we op een evaluatiedocument uit begin 2001. Daarin stond ook een paragraaf waarin we vooruit keken. Waar zouden we staan over 10 jaar, om precies te zijn: in het 3e weekend van 2011? Gert zou vrijgezel zijn stond er. Tja, dat is toch ook wat. Met alle trouwplannen voor 2009 voor de boeg? No way. Die zou niet lukken. Een zwarte grote auto vol met deuken? Zwart en deuken was al gelukt. Maar groot? Principieel fout!

Een huis in Oeganda aan een meer? Waarom had Gert nou weer zoiets opgeschreven? Laten Chris en Jurjanne nou net van Kenia naar Oeganda zijn verhuisd. Na het raadplegen van Chris hoe we een huis in Oeganda konden kopen, kwam zijn verrassende en ontwapende antwoord. We konden binnen Kaja Foundation de sponsoring van 1 van de 22 familiewoningen van Bulamu Children’s Village voor onze rekening nemen. Het land was al gekocht. Zo konden we virtueel eigenaar worden van een woning in Oeganda en tegelijk 12 kinderen blijmaken door ze een ander leven te bieden dan het keiharde straatleven. Chris sloot af met de mededeling dat het stuk land gelegen was aan een meer.

Deze laatste knipoog gaf de doorslag. We besloten ons huwelijksjaar in te zetten om de aandacht en support van onze omgeving te richten op de sponsoring van een van de woningen. Het streefbedrag was EUR 20.000,-. Na een wat voorzichtige start van de sponsorgelden, kwam de stroom op gang. Vooral tegen het einde van het jaar veranderde de stroom in een woeste rivier en bij vertrek naar Oeganda mochten we alle sponsoren danken voor het gulle bijdragen. Het was gelukt!

Naar Oeganda
gert_en_kids_1.JPGTerwijl de sneeuw Nederland in haar greep hield en de kou overal wist binnen te dringen, zochten wij een luchtbrug naar Oeganda dat zo’n 40 graden warmer was. Eenmaal hier aangekomen kwamen de verhalen tot leven. Hoe Chris en Jurjanne hier leven, wat ze doen, hoe het dorp vorm begint te krijgen, hoe blij de 230! kinderen zijn met hun nieuwe onderkomen. De gebouwen zelf zijn niet hun grootste rijkdom. Het is vooral hun nieuwe leefomgeving, waar ze liefde, vriendschap en een thuis ontdekken.

Nu wonen ze nog in 3 huizen, waarvan 1 eigenlijk bedoeld is als kantoor. Een stuk of 12 kamers in totaal, gevuld met stapelbedden waar 2 kinderen onder en 2 kinderen beneden slapen en leven. Een centraal toiletgebouw, een geslagen put en een aansluiting op het electriciteitsnet voorzien in de noodzakelijke eerste levensbehoeften. Het is allemaal niet vanzelf gegaan, maar het staat er wel!

Een geimproviseerde keuken onder een golfplaat waar pannen staan waarin met gemak 3 volwassen kunnen schuilen, biedt onderdak aan de kookploeg die bestaat uit een team van oudere kinderen. Zo hebben alle kinderen hun eigen taken gekregen. Een ploeg maakt schoon, een andere ploeg voert reparaties uit en weer een ploeg helpt de kleintjes bij het maken van huiswerk. Zo is er een gemeenschap opgebouwd die onder leiding van Joseph staat. De oudere kinderen zorgen voor de kleinere. Joseph, die ooit de eerste kinderen opving in zijn eigen huisje en nu 40 jaar is – oud voor Oegandese begrippen – probeert leiding te geven aan heel het dorp.

Bulamu Children’s Village
els_en_mikey_1.JPGOnze eerste kennismaking met het dorp was overweldigend. Veel kinderen stormen op je af, stellen zich voor met de meest exotische namen en vragen hoe het met je gaat. De dankbaarheid straalt van ze af. In het dorp is een kerstconferentie gaande. Joseph heeft het samen met de kinderen georganiseerd. Ze musiceren en dansen erop los. Ook spreken de oudere kinderen en dragen hun kennis over. Een geweldig effect van deze samenleving. De ouderen leren de jongeren, helpen ze bij het huiswerk en corrigeren gedrag dat in het dorp niet geaccepteerd wordt. Als we ’s avonds in het huis van Chris en Jurjanne aankomen, voelen we ons uitgeput. Zoveel indrukken, zoveel kinderen, zoveel wat al bereikt is in het dorp…

Maar er moet ook nog veel gebeuren. Zo moeten er nog 19 huizen gebouwd worden, zou een iets betere keuken geen overdreven luxe zijn, zal er uiteindelijk een school gebouwd worden en is de eerste huismoeder begonnen aan haar werk, maar zullen er meer gevonden moeten worden. Ook zullen de 3 huizen die er nu staan binnenkort aangesloten worden op het water. En daarvoor gaat Kaja Foundation het geld gebruiken dat nog steeds door jullie wordt geschonken. De 3 woningen hebben namelijk elk een eigen douche en toilet, maar deze konden tot nu toe vanwege geldgebrek niet worden aangesloten.

Tenslotte is het begin al gemaakt van het nieuwe huis. De fundering is gemetseld en gisteren is een begin gemaakt met het storten van de vloer. Zodra deze droog is, beginnen we met het opmetselen van de muren. Daarover de volgende keer meer…

29 december, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

1 Reactie 
Fijne Kerstdagen en een gezegend 2010!

december_actie2_1.JPG

Beste vrienden van Kaja Foundation,

Aan het einde van 2009 kijken we terug op een bewogen jaar. Het was een druk jaar met veel hoogte- en dieptepunten. De komst van Chris Mugisa ervaren we als een kostbaar maar kwetsbaar geschenk. De bouw van Bulamu Kinderdorp verloopt voorspoedig, steeds meer kinderen krijgen een eigen plek in een familiehuis. Er wordt hard gewerkt aan fondswerving zodat we ook in 2010 verder kunnen gaan met

de bouw van Bulamu. Daarnaast hebben we veel kleinere maar zeer belangrijke projecten (voedselhulp en medicijnen) kunnen opstarten die een groot effect hebben op het leven van de kinderen en hun omgeving. Afgelopen zomer hebben we een goede en vruchtbare tijd in Nederland gehad: de persoonlijke giften, acties en collecten hebben het begrotingstekort van Kaja aangevuld. Als we terug kijken op het afgelopen jaar is er veel gebeurd en bereikt, te veel om hier op te noemen.

We willen u/jou nogmaals hartelijk bedanken voor uw steun en betrokkenheid! Zonder deze hulp is ons werk in Oeganda niet mogelijk. We wensen u en uw familie een goede decembermaand een fijne kerst en alvast een gezegend 2010 toe.

Hartelijke groet uit Kampala,
ook namens het bestuur van Kaja Foundation,

Chris, Jurjanne en Chris Mugisa

Ps. Kaja Foundation heeft ook een verlanglijstje gemaakt. We willen alle kinderen van het Bulamu Kinderdorpook in 2010 naar school helpen! Daarom attenderen we u op onze decemberactie. Kijk op http://www.kajafoundation.nl/doneren/verlanglijst/

19 december, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

Reageren uitgeschakeld 
De maand december…

foto_weblog_december_1.JPG

Beddenactie
Aldert en Jenny Vlieg hebben zich afgelopen maanden hard gemaakt voor bedden voor Bulamu. Zij hebben hun achterban gevraagd te helpen met sponsoring van goede stalen bedden. Het project is via Kaja Foundation gelopen. Momenteel hebben zij al meer dan 20 2persoons stapelbedden kunnen sponsoren (dus een echt bed voor 80 kinderen). Een fantastisch resultaat. Maar we hopen natuurlijk alle kinderen in een bed te kunnen laten slapen. Mocht u een bed voor uw rekening willen nemen? dat kan…. Een bed waar 4 kinderen in kunnen slapen kost 65 Euro.  U kunt via de  speciale projectpagina een of meerdere bedden doneren via iDeal. U kun natuurlijk ook een bedrag overmaken naar Kaja Foundation 1224.59.474 o.v.v. beddenactie Bulamu.

Meisjeshuis
De meisjes waar Joseph de zorg voor heeft woonden tot nu toe in Kakiri, vorige week zaterdag zijn ze verhuisd naar Bulamu Village. Ze wonen daar nu in een familiehuis samen met een huismoeder.
Voor de meiden was de dag van verhuizen een groot feest. Uitgelaten zaten ze in de auto en bij het naderen van het kinderdorp waren oorstoppers geen overbodige luxe. Nu een week na de verhuizing zijn de meisjes echt gesetteld. Ze hebben het goed samen met hun nieuwe huismoeder. Het huis ziet er schoon uit. Iets waar de jongens nog veel van kunnen leren.

Sinterklaas
foto_weblog_sinterklaas_1.JPGZie ginds kwam de stoomboot op Lake Victoria aan. Ook bij ons in Oeganda wordt natuurlijk niet zomaar voorbij gegaan het Sinterklaasfeest. Samen met de Belgen verzamelden we ons bij Lake Victoria. Het wachten duurde lang maar uiteindelijk kwam in de verte een boot met Sint en Pieten aanvaren. Voor de kinderen was er een leuk i programma. Gelukkig werd onze Chris Mugisa door Sint ook niet vergeten. Chris kreeg een mooie houten bus waar hij na ontvangst de hele middag mee heeft zitten spelen.

Jur in Nederland
Helaas hebben de Chrissen dit jaar Sinterklaas alleen moeten vieren. Jur had een aanbieding gekregen waardoor ze een lang weekend naar Nederland kon om weer energie op te doen en gezellig tijd met haar ouders, broers, familie en vrienden kon doorbrengen. Vrijdag is ze naar Nederland gevlogen en afgelopen dinsdag is zij door Mariëlle (purser bij de KLM) weer naar Oeganda gebracht. Ze heeft een goede tijd in Nederland gehad. En is gelukkig veilig en met nieuwe energie thuis gekomen.

Kerst en Oud & Nieuw
De decembermaand is ook hier echt begonnen. Joseph en de kinderen maken zich op voor de kerst. Rondom de kerst komt er een heel team van mensen over om hier hun tijd met de kinderen door te brengen. Onder hen een Belgisch gezin die van plan ze zijn van plan 3 maanden te blijven
Zelf verwelkomen wij ook een aantal gasten. Gert en Els komen 22 december aan in Oeganda. Zij hebben zich het afgelopen jaar hard ingezet voor de sponsoring van een familiehuisvoor Bulamu Village. Ze komen nu het benodigde bedrag overhandigen om daadwerkelijk met de bouw van het huis te starten. Ze blijven een maand bij ons logeren en zullen ons en Joseph gaan meehelpen met allerlei werkzaamheden in het kinderdorp.

Kaja Foundation december actie
Begin februari moeten de Bulamu kinderen weer naar school. Hier is veel geld voor nodig. Om alle kinderen naar school te kunnen laten gaan hebben we bijna 18.000 Euro nodig. We proberen dit bedrag de komende tijd via Kaja gesponsord te krijgen. Alle kinderen moeten voordat het nieuwe schooljaar begint worden voorzien van nieuwe uniformen, schoenen, sokken, riemen, pennen, potloden, boeken, schriften etc. Daarnaast moet er voor elk kind schoolgeld betaald worden. Helaas is het in dit land niet zo dat kinderen gratis naar school kunnen.
Binnenkort meer informatie over deze actie hier op de website en/of in uw brievenbus.

11 december, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

Reageren uitgeschakeld 
Bezoek Bulamu Village

huis.jpg

Door Femke Boersma
Ruim twee weken geleden alweer ben ik in Oeganda aangekomen. Het doel is dat ik hier in 3 maanden tijd help om voor Bulamu Village de adminstratie op orde te krijgen. In eerste instantie de financiële administratie, waar veel vanaf hangt in de relatie met de geldschieters, maar ik zal me daartoe niet beperken: ik ben van nature nogal ‘opruimerig’en er valt in dat opzicht op het kantoor veel te doen.

Ik vind het niet gemakkelijk om mijn indruk van Oeganda en het werk hier in woorden te vatten. Een paar dagen geleden waren we op het verjaardagsfeestje van de ambassadeur (ja heus, ook dat hoort erbij) en diverse mensen hebben mij die vraag gesteld. In een woord kan ik het zeker niet beschrijven, daarvoor zijn er te veel indrukken door elkaar.

Een greep:

Mooi: Oeganda is een prachtig land. Ik ken Zimbabwe, Namibië en Mali goed, en Oeganda lijkt daar helemaal niet op. Het is hier zo prachtig groen.

Een ander soort mooi is ook de manier waarop Chris en Jurjanne mij hier hebben ontvangen, met al hun gastvrijheid, hun prachtige kleine mannetje en hun fijne gastenverblijf.

Schokkend: in vele opzichten komen de schokken binnen. Bij een bezoek aan het kinderdorp of aan Noah’s Ark, een bevriend weeshuis, vind ik het hartverscheurend om te zien hoeveel kinderen, van klein tot groot, gewoon niemand hebben die genoeg om ze geeft, of die genoeg heeft, om voor ze te zorgen. Schokkend ook vandaag de beelden van de sloppenwijken waar we langs reden. Na de enorme regenval van afgelopen nacht, staan grote delen daar onder water. Hele straten en veel van de huisjes zijn gewoon onder gelopen en het duurt nog wel even voordat al dat water weer weg is. De weinige bezittingen liggen boven op het dak om te drogen. Onzichtbaar het enorme risico van de uitbraak van ziektes.

Respect: heb ik mateloos veel voor de mensen die ik hier bij de projecten ontmoet. Chris en Jurjanne met al hun inzet en eerlijke compassie, Joseph, die zijn hele leven ten dienste van Bulamu Village stelt. En alle anderen van wie ik er inmiddels een paar mocht ontmoeten. Hoe klein wellicht – helaas – een bijdrage ook is, het geeft wel vele kinderen een kans op ten eerste overleven, en vervolgens ook een goede toekomst, die mogelijk ook bijdraagt om dit land een stapje verder te helpen.

Verbazing: gewoon simpele verbazing. De ene dag ben ik in het kinderdorp en is er nog niets, een paar dagen later is er langs de rij huizen electriciteit aangelegd. En een fundering gegraven voor het volgende huis. En een dak geplaatst op het volgende huis dat gereed zal komen. Trouwens überhaupt: hoe lang wordt er nu pas aan het dorp gebouwd en hoeveel is er al niet gerealiseerd!

Van de ene verbazing in de andere rol ik ook op de weg: je hebt hier als je rijdt echt een extra paar ogen nodig, een paar om op de kuilen in de weg te letten en nog een paar om het rijgedrag van je medeweggebruikers in de gaten te houden, die soms dingen doen die je zelf echt niet kunt bedenken. foto_weblog_2_december_2009_n1.jpg

Ontroering: wanneer ik in het kinderdorp kom en door een van de jongens, Sam,  onder zijn hoede wordt genomen en ik een complete – en dan bedoel ik ook echt complete! – rondleiding krijg. Waarbij hij heel voorzichtig met me is als we op wat moeilijker terrein lopen, ik mag zijn hand vasthouden. En ook als we weer boven zijn en ik wat water wil drinken, er wel 5 jongens zijn die voor me naar het kantoor willen rennen om een beker te halen. Ontroering ook als ik bij het verhuizen van de meisjes naar Bulamu, 6 van die opgewonden, kwetterende meiden in de auto heb, die qua volume een hoogtepunt bereiken als ik ze in de verte de groene daken van Bulamu aanwijs, waarbij de wel heel slechte weg naar het dorp de feestvreugde alleen maar verhoogt: iedere kuil is een uitgelezen gelegenheid om je vreugde te uiten! En hun gezichten als ze met ongeveer 30 tegelijk door het nieuwe huis rennen om alle hoeken te verkennen. De omhelzingen die ik van een paar van hen krijg om me te vertellen hóe mooi ze het vinden en hóe blij ze zijn.

Het is bijzonder hoeveel ik hier leer. Over de verschillende manieren waarop zaken in de wereld zijn verdeeld, over hoe ik daar met mijn rijke Nederlandse achtergrond in sta, hoe ik daarin met mezelf en mijn normen en waarden wordt geconfronteerd. En ook over hoe ik kan leren omgaan met die andere cultuur, hoe ik kan leren accepteren dat dingen nu eenmaal anders zijn, langzamer gaan, anders gaan dan ik had verwacht. Tot zover mijn eerste impressie van Oeganda. En dat na pas 2 weken!

4 december, 2009 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties