Hoe een vrijwilliger een week invult

foto_weblog_24_januari_2010_1.JPG

Uit het dagboek van onze vrijwilliger Femke Boersma

Voor mijn vertrek naar Oeganda heb ik van Chris en Jurjanne een specifiek verzoek gekregen. Ik ben mij daarop gaan bezighouden met het opzetten van een financiële adminstratie en het inwerken van Isac, Patrick en Henry daarin. Daarnaast ben ik aan de slag gegaan om voor Joseph een aparte woonruimte, kantoor en opslag te creëren. Toen ik aankwam diende zijn slaapkamer van 4×4 alle drie deze doelen en aangezien de man van aard niet heel netjes is, kon hij zijn leunstoel niet meer gebruiken, want bedolven onder de spullen, moest hij zijn bed elke avond uitgraven en was het enige wat je op zijn bureau in alle rommel kon identificeren het hele kleine plekje met zijn laptop.

Inmiddels is de administratie van 2009, vooral als oefening voor de jongens, bijgewerkt en deze week leggen we de laatste hand aan de opstart van de administratie van 2010. Het bureau van Joseph is verplaatst naar het kantoortje aan de overkant, waarmee hij nu een privéruimte en een kantoor heeft. Alle spullen zijn opgeruimd in de storage, die met behulp van Els en de jongens is geverfd en schoongemaakt en waar kasten en planken in zijn aangebracht. Ook aan deze klus hoop ik deze week de laatste hand te leggen.

Tot zover de dingen waarvoor ik “officieel” ben gekomen. In de praktijk lever ik – op eigen verzoek overigens – nogal eens hand en spandiensten. Dat klinkt wellicht niet zo spannend, het is in dit land, waarin je voor de kleinste dingen uren onderweg bent, wel een ontlasting voor de mensen op wie het anders allemaal neerkomt.

De afgelopen week was hiervan een mooi voorbeeld. Ik ben met verschillende jongens en ook om iets te regelen voor medicijnen voor een van de jongens, vier keer bij dr. Angela van de Family Clinic geweest. Wat overigens niet voor het eerst was. De receptioniste en nurse daar beginnen inmiddels breed te grijnzen als ik weer binnenkom.

Voor diverse röntgenfoto’s en onderzoeken ben ik zes keer naar Case Clinic in het centrum van Kampala gereden. Tussendoor heb ik, op jacht naar een bepaald medicijn, héél veel aptheken in Kampala van binnen gezien. En uiteindelijk voor de afronding van een bepaald onderzoek op zaterdag naar nog weer een andere kliniek naar een andere dokter.

De gezondheidszorg in Oeganda heeft zo zijn eigenaardigheden. Zo krijg je een gedeelte van de medicijnen meteen van de dokter, voor de medicijnen die zij niet heeft moet je zelf naar de apotheek, waarbij het maar de vraag is welke apotheek welke medicijnen heeft.
Wachttijden in ziekenhuizen vallen steeds erg mee, mede geholpen door het feit dat ik blank ben. Het is niet zozeer de positieve discriminatie alswel de verwachting dat ik alle kosten meteen contant kan afrekenen, die maakt dat deuren snel opengaan. Bij het wachten op een specialist gaat het weer een stuk meer op Nederland lijken: “De dokter komt om 17.00 uur.”. Ja, plus een.

Met diezelfde dokter – een cardioloog – bleek nog wel het een en ander aan de hand te zijn, nog daarvan afgezien dat hij op z’n zachtst gezegd erg onaardig was tegen zijn patient. We waren naar hem verwezen voor een echo en een ECG. Beide heeft hij uitgevoerd. Vervolgens laat hij mij weten dat hij zich niet voldoende gekwalificeerd voelt om de echo te beoordelen, omdat hij normaal alleen volwassenen behandelt. We worden doorverwezen naar een kinderarts/cardiologe in een andere kliniek. De ECG voert hij ook uit, draait de print uit en stelt ons gerust dat daarop in elk geval niets afwijkends is te zien. Echter, wanneer dr. Zina, de Russische kinderarts die we zaterdags bezoeken, een blik op de uitdraai werpt, zegt ze verachtelijk: “Deze ECG is niet goed, de elektroden zijn verwisseld. Als dit daadwerkelijk de uitslag van de ECG zou zijn geweest, had deze jongen een echt ernstige hartafwijking gehad.” Zou het werkelijk zo zijn dat de horkerige cardioloog zijn papieren heeft gekocht? In elk geval wist hij niet waar hij mee bezig was…

Gelukkig kan dr. Zina ons gerust stellen, met het hart van onze patiënt is niets mis. Waarop ze over gaat tot de orde van de dag: zij heeft op haar compound twee huizen in de aanbieding, of wij mensen weten die woonruimte zoeken! Naast al deze medische ervaringen waren er ook nog mijn dagelijkse ritten naar en activiteiten in Bulamu. Al met al een volle week, waarin ik, gecombineerd met de hoge temperatuur en hoge luchtvochtigheid, ’s avonds blij ben als ik op tijd naar bed kan. En daar in alle rust kan nagenieten van alle cadeautjes die er in zo’n week voor mij voorbij komen: de dankbaarheid op het gezicht van onze vermeende hartpatiënt als ik er echt voor ga zitten om hem uit te leggen wat er nou precies met zijn hart aan de hand is, en waar die onderzoeken voor zijn en hoe ze werken. Zijn enorme opluchting als we van dr. Zina horen dat zijn hart gezond is. De groepsdoop in Bulamu, waarbij een heel aantal kinderen, en twee volwassenen, door hun eigen mensen in hun eigen meer worden gedoopt. De aandacht van alle kinderen daarbij, de intensiteit waarmee ze zingen en bidden. De jongens die elke keer als ik in Bulamu kom mijn auto willen wassen. Niet in het minst omdat zij hem dan zelf naar het meer en weer naar boven mogen rijden. En ook de ritjes van en naar Bulamu: de hitte, de zon, het stof, de enorme drukte in de dorp, dit allemaal is Afrika en maakt mijn verblijf hier tot zo’n unieke ervaring.

23 januari, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

Reageren uitgeschakeld 
4 weken voorbij…

gert_en_els_1.JPG

Uit het dagboek van onze correspondenten Gert & Els

Wat kunnen 4 weken snel voorbij vliegen. Alsof we gisteren in Oeganda aankwamen… Aan de vooravond van ons vertrek uit dit bijzondere land, blikken we terug en vooruit.

Het is ronduit bijzonder om opeens het leven van Chris, Jurjanne en de toekomstige president van Oeganda: Chrissie Mugisa binnen te stappen. Vanuit hun basecamp in Kampala, waar het vaak een bolwerk van activiteiten, binnenlopende mensen, coordinatie, telefoontjes, overleven en andere bedrijvigheid is, sturen ze aan op de bouw van het kinderdorp. Een taak die niet altijd eenvoudig is en vruchten van dankbaarheid oplevert.

We vonden het geweldig om met ze mee te mogen leven. We probeerden ons steentje bij te dragen op plaatsen waar we begrepen wat er moest gebeuren. Zo waren we regelmatig in het dorp-in-aanbouw te vinden en vermaakten ons daar met de kinderen of hielpen mee met administratie, ordenen of de bouw van het huis dat zoveel sponsors hielpen mogelijk te maken.

Het kantoor van ome Joseph is met de nodige krachtinspanningen van Femke en Els helemaal uitgemest. Zijn bureau is niet alleen zichtbaar geworden, maar staat nu pontificaal in het midden van de kamer. Hij was er zo blij mee dan hij zelfs een stuk tapijt in het kantoor heeft gelegd. Het ziet er nu zelfs een beetje uit als kantoor en straalt zo ook waardigheid uit.

De bouw van de woning is doorgegaan. De betonnen ring, die vooral bescherming moet bieden tegen mogelijke aardbevingen, is gestort en moest daarna enige tijd drogen. Intussen zijn we met volle kracht begonnen aan de sceptic tank. Dat is een ondergrondse gemetselde tank waarop de riolering uitmondt. Via diverse technieken wordt de prut ingedikt, het vocht onttrokken en vervolgens natuurlijk gezuiverd voordat het teruggegeven wordt aan de natuur. Deze tank is voldoende om 7 huizen op aan te sluiten. De kinderen van het dorp hebben de sleuf gegraven waarin de rioolbuizen kunnen aflopen. Deze sleuf moest in rotsachtige grond worden uitgehakt tot wel 2 meter diep. Een bijzondere prestatie!

Ook hebben ze de grond rondom de woningen die nu (bijna) klaar zijn egaal gemaakt door hakken, graven, afvoeren en storten van de steenachtige grond. Het ziet er steeds mooier uit! Nadat de tank (lengte x breedte x diepte = 6 x 3 x 6) tot op maaiveldniveau was opgetrokken en er een dak op gestort was, werden er nog enkele lagen bakstenen opgemetseld, waarop het dak gemonteerd kan gaan worden. Dat zal de volgende fase zijn. De voltooing daarvan zullen we helaas niet meer meemaken tijdens ons verblijf.

In de laatste week zijn we een paar dagen door het land getrokken. We hebben heel andere stukken van Oeganda gezien. Een schitterend land met veel diversiteit. De nationale parken zijn een broedplaats voor de meest sexy Afrikaanse dieren. Gidsen weten ze moeiteloos te vinden. De lodges waarin je overnacht zijn grandioos vormgegeven en je komt er even helemaal tot rust. Voor Chris en Jurjanne ook een fantastische ervaring, omdat zijn nog nooit verder dan 80 km buiten Kampala waren geweest. We hebben de grenzen met Republiek Congo en met Tanzania praktisch gezien.

Ook hebben we ons sponsor”kind” met wie we al 13 jaar schrijven opgezocht. Hij bleek aan het Lake Victoria te wonen. We zagen de bergen van Kenia machtig opreizen vanuit zijn hut. Mangeni is inmiddels 19 jaar oud en leeft met zijn ouders, broers en zussen op een stuk land. Zijn ouders hebben een klein huis dat gemaakt is van zelfgemaakte bakstenen en modder als cement. Ze zijn er zelfs in geslaagd om een verharde vloer in de woonkamer te leggen. Deze moet wel regelmatig opnieuw gelegd worden. Nadat we het project bezocht hadden en daar een warm en gastvrij welkom ontvingen, trokken we naar het huis van Mangeni. Daar werden we door zijn vader ontvangen. Het was ontroerend. Het huis was schitterend aangekleed. Na diverse hapjes en drankjes werd het eten opgediend. Wat had de familie zich uitgesloofd! Ook maakten we kennis me zijn moeder en zussen. Deze mochten alleen in de woonkamer komen als de mannen dat aan ze vroegen. Ook moesten ze knielen voor ons. Gert knielde ook om op gelijke hoogte te komen, maar dat leidde tot grote lachsalvo’s. Men don’t kneel.

Het voelt bijzonder vreemd om terug naar Nederland te gaan. Alsof we iets achterlaten dat niet af is. Een leegte. Zoveel contacten gelegd, kinderen leren kennen, hun verhalen gehoord, ons in hun wereld verdiept en plosteling houdt het op. Alsof het werk nog maar net begonnen is.

En daarin gaan Jurjanne en Chris energiek verder. Zij zien veel vrijwilligers, geinteresseerden en sponsors komen en gaan. Ze proberen ze zo goed mogelijk te helpen, maar hebben natuurlijk een primaire focus op de bouw van het dorp en alles wat daarbij komt kijken. We hebben genoten van hun gastvrijheid. Van hun opgewektheid en flexibiliteit. Van hun warme welkom, hun ook erg warme huis en hun warme hapjes die soms zelfs tijdens etenstijd opgediend werden. Sja, Oeganda is nou niet het land van vaste tijden en de aard van hun werk zorgt vaak voor de meest exotische ritmes. Het ritmegevoel van de bewoners staat daarmee haaks op het ritmegevoel van het land. En Chris jr. huppelt vrolijk mee naar de vele bezoekjes, ritjes, bouwvergaderingen en inkooptochten.

We hopen dat de bouw net zo voorspoedig zal blijven gaan als die nu gaat. Dat niet alleen het huis waar onze sponsors zich zo sterk voor hebben gemaakt snel in gebruik genomen zal worden, maar dat de rest van het dorp ook tot volledige bloei komt. We hopen dat Chris en Jurjanne de energie en doorzettingsvermogen krijgen om hun doelen te verwezenlijken. We hopen dat hun inspanningen zich blijvend vertalen in een verschil dat door de kinderen zelf als fantastisch groot wordt ervaren.

Met pijn in ons hart gaan we afscheid nemen. We hebben een geweldige tijd gehad en koesteren alle warme herinneringen. Wat een prachtig initiatief en wat een schitterend verschil wordt hier gemaakt.

Veel liefs van Els en Gert

17 januari, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

1 Reactie 
Voortgang bouw familiehuis Gert & Els

weblog_7_januari_2009_1.JPG

Uit het dagboek van onze correspondenten Gert & Els

Voordat we aankwamen in Oeganda was de aannemer al begonnen aan de nieuwe woning. Veel van het geld van de sponsoren was direct op de rekening van Kaja Foundation gestort, dus waarom niet alvast de fundering storten? We konden dus direct met de vloer beginnen! Voor meer informatie klik hier.

7 januari, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

5 Reacties 
Meidenmiddag op Bulamu Childrens Village

weblog_4_januari_2010_1_1.JPG

Uit het dagboek van onze correspondenten Gert & Els

Vandaag hebben we een meidendag gehouden op Bulamu Childrens Village. Sinds 3,5 weken zijn er 30 meiden op Bulamu Children’s Village komen wonen!  Goed nieuws! Maar de jongens zijn nog steeds in grote meerderheid op Bulamu Childrens Village. Daarom besloten we om een aparte meidendag te houden om de girls eens apart in het zonnetje te zetten. En dat is gelukt!

Voorbereidingen Girlsday
De afgelopen dagen hebben we nagedacht over wat we de meiden graag willen meegeven op deze dag. Allereerst een leuke middag waarin de meiden verwend worden en plezier met elkaar hebben. Daarnaast wilde we ze ook graag wat ‘extra’s’ meegeven. Op 1e kerstdag werd er een conferentie gehouden voor de kinderen waar is gesproken over ‘het geloven in je dromen voor jouw leven’.

Gert heeft op de conferentie verteld over zijn droom van 10 jaar geleden. Deze droom bestond uit het kopen van een huis in Oeganda aan een meer. Nu, 10 jaar later, wordt het gesponsorde huis gebouwd in Oeganda aan een meer! Gert heeft dit verteld om de kids duidelijk te maken dat een droom werkelijkheid kan worden. Met dit thema zijn we verder aan de slag gegaan…

Hoe de meidenmiddag begon…
weblog_3_januari_2009_1.JPGAan het begin van de middag hebben alle meiden zich verzameld in het ‘meidenhuis’. Allereerst zijn we met de grotere meiden aan de slag gegaan op de naaimachine die we de dag ervoor hadden ontdekt!

De komende tijd willen we de meiden graag leren ‘machinestikken’ zodat ze zelf mooie kleding of tassen kunnen maken. Daarom zijn we allereerst begonnen met wat algemene lessen over de naaimachine. Daarna hebben alle meiden 1 keer de draad mogen inrijgen…spannend! Dat ging ze erg goed af. Maandag gaan we verder met les 2…machine aan en naaien we op echte stof…!

Het vervolg…
Hierna zijn alle meiden in een kring gaan zitten op bankjes. We zijn begonnen met een glaasje ranja en een lolly. De meisjes zijn in de leeftijd van 3 tot 17 jaar en daarom hebben we de meiden het 1e deel van de middag gesplitst in 2 groepen. De meisjes van 3 tot 7 hebben lekker gekleurd en tekeningen gemaakt. Met de grotere meisjes zijn we in de kring verder gegaan.
Aan de hand van een formulier en een Bijbeltekst (Marcus 11:23-25) zijn we verder gaan nadenken over het onderwerp ‘jouw droom voor 2010 en jouw droom voor over 10 jaar’. Na wat uitleg en terugblikken op de kerstconferentie zijn ze begonnen met het invullen van de formulieren. Wat geweldig dat de meisjes, die vaak zoveel hebben meegemaakt, prachtige dromen opschreven!

Even een greep uit de opgeschreven dromen: leren pianospelen, goed mijn best doen op school zodat ik later dokter kan worden (erg populair!), goed voor de kleinere kinderen in het dorp zorgen, de computer leren gebruiken, mooi leren zingen en praisen, over 10 jaar niet meer overal heen lopen maar gebracht worden door een ‘personal driver’, naar Amerika en Nederland toe reizen… Na het opschrijven van de dromen hebben verschillende meisjes hun dromen voorgelezen aan de groep. Hierna hebben we alle papieren & tekeningen op de muur gehangen in het ‘meidenhuis’. Zo kunnen ze elkaars dromen lezen en elkaar herinneren aan de dromen…

YES! Cadeautjes…
weblog_3_januari_2010_f1_1.JPGDan was het nu eindelijk tijd voor de cadeautjes! Bedankt Mariëlle, Femke, Jenny, Bram en alle andere voor het doneren van alle mooie kettingen, kleding, schrijfboekjes, viltstiften, barbie’s, tassen, slippers en alle andere mooie spullen. Om alle cadeaus eerlijk te verdelen hebben we 2 grote dobbelstenen gebuikt. De cadeaus hebben we verdeeld per categorie en daarna genummerd. Elk kind mocht in totaal 3 keer gooien. Als je het nummer 2 gooide mocht je een mooie ketting uitzoeken en als je bijvoorbeeld 6 gooide mocht je een kledingstuk of tas uitzoeken! De meiden waren aan het einde van de middag zeer tevreden en hadden allemaal veel mooie cadeaus gekregen. Nadat we de meiden nog lekker hebben getrakteerd op chips hebben we de middag met een tevreden gevoel afgesloten!

Terugblik…
Het was een leuke en mooie ervaring om de meiden te verwennen en een leuke middag met ze te hebben! Onze droom voor 2010 is dat de meiden dit jaar goed zullen presteren op school en dat ze maar veel tripjes naar Holland en Amerika zullen maken! Onze droom voor over 10 jaar is dat de kinderen dokter, artist, moeder, preacher enz zijn…we hopen en bidden dat dit werkelijkheid mag worden!

Liefs van Jurjanne en Els.

3 januari, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

6 Reacties