Drie weken later …

foto_weblog_26_november_4_1.jpg

door onze verslaggeefster Geeske Dijkstra

De laatste weken hebben we uitgebreid kennis kunnen maken met het leven en werken van Jur en Chris in Kampala. Af en toe zijn we een beetje jaloers, maar nog vaker bewonderen we hun werkijver en doorzettingsvermogen, onder vaak bizarre omstandigheden.

Het boodschappen doen is bijvoorbeeld een erg tijdrovend karwei. Als je aan komt rijden op een parkeerterrein, word je door bewakers gesommeerd om te stoppen en wordt de onderkant van de auto uitgebreid met een spiegel onderzocht op bommen. De kofferbak wordt geïnspecteerd en – als alles meezit – ook nog het dashbordkastje. Bij de ingang van de winkel worden mannen en vrouwen apart gefouilleerd en wordt de inhoud van handtassen aan een onderzoek onderworpen.

Ook bij het pinnen word je heel goed in de gaten gehouden. Digitaal geld overmaken is er niet bij. Alle financiële zaken moeten cash worden afgehandeld. Ook hiervoor moet je uren in de rij staan. Overbodig om te zeggen dat ‘even’ iets gaan doen hier niet aan de orde is.
Bij Kabira, de internationale club met zwembad staat zelfs een detectiepoortje met bewaking. Of dit veel voorstelt, waag ik te betwijfelen. Als ik er onderdoor loop begint er iets te tikken, maar mag ik desondanks gewoon doorlopen. Ze kunnen toch echt niet weten dat mijn nieuwe knie waarschijnlijk verantwoordelijk is voor dit getik. Door deze intensieve controles zijn waarschijnlijk tot nu toe nieuwe aanslagen van Al Shabaab, zoals tijdens het WK-voetbal in augustus jl., voorkomen.

foto_weblog_26_november_3.jpgWat opvalt is het grote aantal bewakers (herkenbaar aan hun blauwe uniform) dat in Kampala rondloopt. ’s middags rond een uur of vier is er heel veel blauw op straat. Honderden mannen in strakke uniformen verzamelen zich dan bij opstappunten, om op open vrachtauto’s vervoerd te worden naar de diverse delen van de stad.  Het lijkt alsof de ene helft van de Kampalezen ’s nachts de andere helft bewaakt. Voor het donker wordt (rond 19.15 uur) moeten deze mannen hun posities ingenomen hebben. Ook het huis van Jur en Chris, dat net als andere huizen, is voorzien van een hoge muur met prikkeldraad, wordt van zonsondergang tot zonsopgang bewaakt door een man met het geweer in de aanslag. Normaal zit deze bewaker naast de poort, tussen de klimop, de wacht te houden. Ik schrok me dan ook helemaal wezenloos toen deze zwarte man, op een regenachtige avond, in het donker op de veranda voor de regen zat te schuilen.

De aankomende verkiezingen op 18 februari 2011 zijn het gesprek van de dag. Het land is volgeplakt met verkiezingsposters, meestal met het hoofd van  het staatshoofd  met zijn bekende hoed. Dat hij niet door iedereen wordt gewaardeerd, mag blijken uit het feit dat op veel posters zijn ogen zijn uitgeprikt.

foto_weblog_26_november_1_1.jpgVeel scholen zijn in februari een aantal weken gesloten. Mensen die het kunnen betalen, willen deze verkiezingen vaak helemaal niet meemaken en verkassen voor alle zekerheid maar een paar weken naar het buitenland. Veel vertrouwen lijken deze mensen niet in hun eigen regering te hebben. De verkiezingscaravans zijn echt een happening. Voorafgegaan door een paar auto’s, waaruit een aantal mannen heftig zwaaiend met bananen- en palmboombladeren uit de ramen hangt, volgt de auto met de kandidaat voor het presidentsschap. Vanmiddag passeerden we ‘n stoet met een kandidaat die staande – in de open auto – breed stralend en zwaaiend naar de voorbijgangers en gekleed in een knalgele avondjurk, er uitziet als een schoonheidskoningin op weg naar het hoofdpodium.
Ook de volgauto’s zijn rijkelijk versierd met palmtakken. Pamfletten worden niet uitgedeeld en waar de kandidaat voor staat is onbekend. Overigens niet te verbazen in een land waar veel mensen analfabeet zijn. Om de mensen te stimuleren om toch te gaan stemmen, wordt de gang naar het stemlokaal beloond met klinkende munt en drank. De soort Kiesraad, mocht die bestaan, heeft hier nog veel werk te doen.

Een tochtje door Kampala is iedere keer weer een avontuur. Iedere chauffeur probeert de enorme kuilen (potholes) en bumps en humps (kleine en grote drempels) in de weg te omzeilen door een soort slalom te rijden. Als iemand een rechte koers houdt is er volgens Jur maar een conclusie mogelijk: de bestuurder is heel erg dronken.

Bij donker wordt het pas echt spannend als de chauffeurs zonder licht rijden (dit bespaart het benzineverbruik) en de slalom een beetje op Russisch roulette begint te lijken. Het aantal verkeersdoden in Oeganda is dan ook erg hoog. Naast de gevolgen van Aids zijn er hierdoor zo’n 2,5 miljoen wezen in Oeganda.

26 november, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

Reageren uitgeschakeld 
Bulamu anderhalf jaar later

weblog_11_november_1_1.jpg

door onze verslaggeefster Geeske Dijkstra

Toen we in maart 2009 Bulamu bezochten stond er een familiehuis waar de matrassen strak tegen elkaar aan lagen, om 120 jongens slaapruimte te bieden. Voor de rest was het een grote woestenij.
Nu, anderhalf jaar later, bezoeken we Bulamu opnieuw. Onderweg lijkt er niets veranderd. Het verkeer is chaotisch, de kuilen in de weg nog steeds heel erg diep. De hutjes langs de weg zijn onveranderd smerig en de koopwaar is nog even gevarieerd.

Het lijkt alsof er een vliegtuig met schoenen is gearriveerd. Slippers en schoenen in alle maten, soorten en kleuren liggen keurig per paar uitgestald naast even zovele nette zwarte herenschoenen. Moeders zitten gezellig, met baby-tjes op hun rug in de walmende uitlaatgassen, langs de weg de schoenen met een doekje op te poetsen.
Fruit en tomaten en aardappelen liggen netjes in torentjes opgestapeld en er worden maïskolven geroosterd op houtskoolvuurtjes. Er wordt driftig getimmerd aan bedden, doodskisten en kruisen.
Voor ons probeert een vrouw met een baby in een witte draagdoek op haar rug gebonden, met een bos planken van 3 meter lang op haar hoofd, de weg over te steken. Chris geeft haar gelegenheid om over te steken.
Achterop een brommer zit een man, ogenschijnlijk ontspannen, met een paar ruiten van anderhalve meter lengte op zijn schoot. Het ziet er levensgevaarlijk uit.

Bij het nieuwe bord Bulamu Children’s Village slaan we links af. Bovenop de heuvel kunnen we de groene daken van Bulamu in de verte zien liggen. We tellen 8 daken en een gebouw dat nog in aanbouw is. We worden uitbundig toegezwaaid door buurtkindertjes die langs de toegangsweg wonen. Ook deze weg is nog steeds super slecht.

Op het land aangekomen worden we hartelijk begroet door Joseph. Het is fijn om hem weer te zien. Inmiddels wonen er – ondanks een toelatingsstop – 263 jonge en oudere jongens en meisjes in het kinderdorp. De school is uit, langzaam druppelen de kinderen binnen. Er wordt veel gehugd en geknuffeld. Als duidelijk wordt dat we de ouders van Jurjanne en Chris zijn, volgt er meestal een extra dikke knuffel met een “you are most welcome”. Trots leiden de jongens ons rond langs de familiehuizen. Het laatst gebouwde Navigators huis is, op een laatste verfbeurt na, ook klaar om door meisjes bewoond te worden.

IMG_1056_1.JPGEen familiehuis valt op door een gezellig ingerichte huiskamer met twee fauteuils, een kast met prulletjes en gordijnen voor de ramen. Het doet heel huiselijk aan. Dankzij een gift kan Chris voor twee andere familiehuizen ook wat meubels gaan bestellen. Dit is geen overbodige luxe en zal zeker bijdragen aan het welbevinden van de kinderen.
De in de zomer aangelegde speeltuin is een juweeltje. We zijn een beetje jaloers op de prachtige zitjes met rieten parasols die hier en daar op het land staan en waar druk gebruik van wordt gemaakt. Onderhand maken we kennis met twee vrouwen uit Australië. Een van hen is werkzaam bij Hillsong Australië. Ook zij maken kennis met Bulamu Village en wie weet groeit er in de toekomst nog een samenwerking uit.

Het valt op dat de jongens en meisjes er gezond en schoon uitzien. Dit in tegenstelling tot anderhalf jaar geleden, toen de kinderen er vaak ongezond uitzagen en kapotte en vieze kleren droegen. De geslagen put met schoon water heeft voor een grote verbetering in hun leefomstandigheden gezorgd. Het is mooi om dit met eigen ogen te kunnen waarnemen.

Een paar kleine meisjes vallen op door hun smalle uitgebluste gezichtjes en wat armoedige kleding. Chris vertelt later dat er een paar weken geleden 19 meisjes uit een ander weeshuis zijn overgekomen. Ze waren er heel slecht aan toe. Gelukkig is er dankzij het huis van de Navigators voor deze meisjes – ondanks de opnamestop – een plekje beschikbaar in het kinderdorp.

Aan het eind van ons bezoek zitten we gezellig onder de parasol met een aantal meisjes op schoot en ook nog een paar stevig tegen ons aangedrukt. Huismoeder Esther brengt – op een zilverkleurig blaadje – mierzoete koffie met gember. Grote vriend Mike (7 jaar) van kleine Chris en Seth nestelt zich gezellig tussen ons in. De hartelijkheid en aanhankelijkheid van de kinderen is hartverwarmend.

Om 17.00 uur wordt gestart met het uitdelen van het voedsel. De kinderen stellen zich keurig op in rijen. Oudere jongens scheppen uit reusachtige pannen posho in de borden en bij een andere kookpan van gigantische afmetingen krijgen ze bovenop de posho een flinke schep bonen. Om 18.00 uur beginnen de prayers. We vertrekken voor donker met de belofte om a.s. zaterdag terug te komen.

12 november, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

2 Reacties 
African Skies ltd

weblog_foto1_1.jpg

Mooi nieuws! Gistermorgen werden we gebeld door iemand van de The Surgery (kliniek in Kampala). Zij gaf ons het nummer van African Skies ltd. Na contact bleek dat een van de vliegtuigen van deze organisatie kapot was en die dag niet voor de geplande safari met Somaliërs kon vertrekken. Er bleek ongeveer 300kg aan verse groente en fruit in het vliegtuig te zitten. Omdat het onduidelijk was wanneer het vliegtuig kon vertrekken, besloot African Skies om alles te doneren aan een goed doel. En ja, Bulamu Children’s Village is zo’n goed doel.

weblog_foto_2_1.jpgAfrican Skies regelde het transport naar Bulamu. Samen met de vader Jurjanne hebben we de pick-up ergens opgewacht en zijn we naar Bulamu Village gereden. Joseph had de kinderen al ingelicht over dit ‘hulptransport’. Een gezellig welkom stond ons te wachten. Zodra de pick-up het land opkwam werd deze omringd door de kinderen. De chauffeur wist niet wat hem overkwam. Na alles uitgeladen te hebben werden de appels en sinasappels uitgedeeld. Iedereen blij!! African Skies ltd, Bedankt!!

1 november, 2010 | Geklasseerd onder Algemeen

1 Reactie