New colleague – Daniel Bantebya

It is not always so easy to notice and see when good things come our way, and in most cases we unfortunately tend to turn away from them but when the fate is set, there is nothing you can do to change or reverse that. It was in 2008 when Chris and Jurjanne came to Namungoona, the place where the children Orphanage home was located at the time. It was during this time that I was doing the final level of my high school that I also had a great dream of working as a hotelier, specializing in Management. One day I had the opportunity to talk to Chris and Jurjanne and in the talks that we held, it was of great importance to me in the manner of acquiring both business and administrative skills. They talked to me about my career, my future and what I really wanted to do.

Since then, it has been a great journey of a rollercoaster, between us. Two years later, I was then availed with an opportunity to study at the University by a Dutch couple Mr & Mrs Ronny and Henny Mientjes, who agreed to pay my school bills through Kaja foundation. I then attended at YMCA comprehensive Institute and did a study in Hotel management and institutional service. At the same time, I also did a study in General business management and financial accounting.

After three years down the road, in June 2011, I completed all the necessities and awaiting graduation which will take place in September 30th 2011; it is when Chris and Jurjanne offered me a job at Kaja foundation to work as a junior project manager and financial administrator. Working at Kaja is one of the best experiences of my life. It has given me the opportunity to work and learn from experienced people like Mark and his wife Elisa Heemskerk, the principles of accounting, management and administration. Working with the Kaja staff feels like working with family, Chris and Jurjanne have always supported me throughout college. As a junior manager, I handle different projects in Kaja that lead to the transformation of many people’s lives, especially the family in Bulamu Children’s village, the place where I was raised and catered for as a child, my home.

In conclusion, as the saying goes ”it is not where you are but which direction you are heading” , it is an open indication that Kaja foundation is doing a great job and that I am sure is changing a lot of lives, just like mine and many more to come, and the question is: are you ready to be part of this?

14 september, 2011 | Geklasseerd onder Algemeen, Chris & Jurjanne

2 Reacties 
Aida

In de afgelopen week heeft Jurjanne met Aida een bezoek gebracht aan het Heart Institute van het Mulago Hospital. Aida, een meisje van 10 jaar, woont al lang in Bulamu Village. De artsen hebben geconstateerd dat Aida een Rheumatic Heart Disease heeft. Waarschijnlijk heeft zij eerder een streptokokken-infectie opgelopen, die niet behandeld is met antibiotica. Nu blijkt dat deze bacterie haar hart heeft aangetast. Op dit moment heeft zij drie niet goed functionerende hartkleppen. Volgens de artsen in het Heart Institute kan Aida in Oeganda niet geopereerd worden, omdat hiervoor de benodigde ervaring ontbreekt.

Vorige week zijn hier in het ziekenhuis een Echo en een ECG gemaakt. De artsen (inmiddels hebben wij 5 artsen geconsulteerd om zeker te weten dat de diagnose juist is) zijn het er unaniem over eens dat de situatie ernstig is en dat we snel hulp moeten zoeken voor dit meisje. Omdat Aida niet in Oeganda geholpen kan worden, zijn we op zoek naar een ander land waar ze geopereerd kan worden. Daarnaast proberen we contact te leggen met organisaties die kinderen uit derde derdewereldlanden helpen bij dit soort operaties. Inmiddels hebben we zoveel mogelijk lijntjes in het buitenland uitgezet. Mocht je dit bericht lezen en gedachten hebben over artsen en/of organisaties die Aida kunnen helpen, mail dan alsjeblieft snel!

We hopen dat we nog de tijd krijgen om een oplossing voor Aida te vinden. We vertrouwen erop dat we ook de financiële middelen zullen krijgen om Aida te laten opereren. De kans bestaat dat we hiervoor misschien in de nabije toekomst, weer een beroep op u zullen moeten doen. We weten dat een eventuele nieuwe actie voor Aida wel snel na de oproep voor noodhulp komt, maar u zult begrijpen dat we dit soort zaken niet zelf in de hand hebben.

Willen jullie alsjeblieft voor Aida bidden!

5 september, 2011 | Geklasseerd onder Algemeen, Chris & Jurjanne

Reageren uitgeschakeld 
We cannot change the past, but the future is a different story…

Huis en thuis
Jullie hebben weer even op ons moeten wachten, maar daar zijn we weer met een nieuw weblog.

De afgelopen maanden hebben zowel voor ons privé als zakelijk in het teken van veranderingen gestaan. Jurjanne heeft het de laatste maanden wat rustiger aan moeten doen en zal zich ook de komende tijd nog in acht moeten nemen. Hierdoor zijn er veel werkzaamheden blijven liggen en stapelde het werk zich steeds verder op. .Deze omstandigheden maakten het ons steeds duidelijker dat het tijd werd voor veranderingen. Ons privéleven en werk zijn in de loop van de jaren te veel met elkaar verweven geraakt.

Het was dan ook een grote opluchting toen Mark en Elisa eind juli in Oeganda arriveerden. De eerste weken zijn we druk geweest met het zoeken naar woonruimte en een auto. Inmiddels is dit geregeld en hebben ze een eigen plekje vlakbij ons in de buurt gevonden.

Voor Chris jr. is de vakantie weer voorbij. Hij gaat nu 4 dagen in de week naar school en vindt het heerlijk. Ook Seth gaat twee dagen in de week naar de crèche.

Kaja Uganda – kantoor Kisementi
De registratie van Kaja Foundation Oeganda is rond. We hebben ons certificaat en zijn nu officieel een Oegandese organisatie. Dit levert nogal wat voordelen voor ons op. Een hiervan is dat we in Kampala een kantoor konden openen. Met de komst van Mark en Elisa en de wens om werk en privé meer te scheiden, kwam dit heel erg goed uit. Vlakbij Kisementi (voor de kenners van de stad) hebben we een pand met drie kamers gehuurd. Op dit moment biedt dit voldoende ruimte voor onze werkzaamheden.

We zitten er nu met z’n 5-en. Naast het NL-team is ook Daniel Bantebya voor Kaja Foundation gaan werken. Daniel is in Bulamu Village opgegroeid. Zijn studie is via Kaja Foundation gesponsord en deze maand hoopt hij voor Hotel en Business Management af te studeren. Jurjanne heeft Daniel tijdens zijn studie begeleid en we hebben er alle vertrouwen in dat we de komende tijd, samen met Eliza en Mark en Daniel, het werk voor Kaja Foundation Oeganda verder uit kunnen bouwen.

De afgelopen twee weken zijn, met dank aan Eliza, meerdere projectvoorstellen de deur uitgegaan. Mark is druk bezig met het opzetten van een nieuwe boekhouding. Daniel regelt samen met Mark het nieuwe studentenprogramma en Jur en ik hebben eindelijk tijd om achterstallige klussen weg te werken.

Veel veranderingen dus. We verwachten dat deze verdere professionalisering van Kaja Foundation Oeganda, op termijn een gunstig effect zal hebben op onze activiteiten.

Oproep Volle Maag Bulamu Village

Op 4 augustus jl. heeft u een extra nieuwsbrief van ons ontvangen. Vanuit Oeganda willen wij u, namens Joseph en de kinderen van Bulamu en het Kaja-team, hartelijk danken voor uw steun. Op dit moment hebben wij euro 9.876,31 mogen ontvangen. Bedankt!
Met dit extra bedrag kunnen we de komende maanden bijspringen in de aankoop van voedsel, zodat de kinderen in Bulamu in ieder geval voldoende te eten krijgen. Vorige week zijn Mark en Elisa samen met Joseph naar de markt gegaan, om voor de komende maand voldoende maismeel, suiker en bonen te kopen. Bedankt dat u dit samen mogelijk hebt gemaakt!

5 september, 2011 | Geklasseerd onder Algemeen, Chris & Jurjanne

Reageren uitgeschakeld 
Cultuurverschillen

Het leuke in een vreemd land, althans zo vinden wij, is toch altijd wel het cultuurverschil. Waar we in Oekraïne al eens een extra bord vieze pap kregen toen we over ons buik wreven om aan te geven dat we toch echt wel genoeg hadden gegeten en we in China en Bolivia compleet de verkeerde kant opgestuurd werden omdat men simpelweg niet durfde toe te geven dat ze de weg niet wisten, worden we in Oeganda met het ene na het andere cultuurverschil geconfronteerd. Zo is het hier een gewoonte om iedereen, of je de persoon nu kent of niet, even te vragen hoe het met hem of haar gaat. Ook bijzonder is de manier van communiceren: zijn wij als Nederlanders al direct, Oegandezen, en dan met name jongeren, wellicht nog directer. Zo kijken we er inmiddels niet meer van op als een gast vraagt: “Heb je een colaatje voor me? “ of op de vraag “Do you like to have a drink or banana?” te beantwoorden met een simpele “Yes”, zonder toevoeging van een “please” of  “that would be nice”.

Maar het meest vreemde is toch wel het tijdsverschil. En dan hebben we het niet over het uurtje later ten opzichte van Nederland. Nee, wat we hier bedoelen is dat Oegandezen met uren beginnen te tellen als de zon opkomt. Reuze handig als je een afspraak wilt maken, weten wij inmiddels uit ervaring. Zo stond vorige week onaangekondigd de meubelmaker op de stoep om een paar latten aan ons bed te bevestigen. Wij waren echter op kantoor, dus de latten werden op onze veranda gelegd. De volgende morgen, wij zijn per toeval thuis aan het werk omdat een vrachtwagen voor onze deur vast is komen te zitten in de modder en wij dus niet weg kunnen, staat de beste jongen weer op de stoep en ik vraag hem waarom hij niet even belt van te voren. Hij moet immers vanuit de andere kant van de stad komen en dat kan zo maar eens een uur in beslag nemen, de transportkosten nog buiten beschouwing gelaten. Omdat hij niet alle materialen bij zich heeft, geeft hij aan morgen nogmaals terug te komen waarop wij aangeven dat ie dat dan het best om half 9 ’s ochtends kan doen omdat wij dan nog thuis zijn. De beste jongen knikt instemmend, maar de volgende morgen is ie om 11 uur nog niet langs geweest. ’s Avonds, als we net op het punt staan om te gaan eten, staat de jongen weer met een brede glimlach op de stoep. “Where were you this morning? We waited till 11 am!” waarop hij antwoord: “Yes!”. Enfin, de jongen gaat aan de slag, maar al snel valt de elektriciteit uit (we hebben hier ongeveer om de avond stroom) en kan de jongen zijn werk niet meer voortzetten. We spreken met hem af dat ie morgenochtend weer om half 9 op de stoep staat. Hij knikt instemmend en de volgende avond staat hij trots op onze veranda. Weer stellen we hem dezelfde vraag: “Where were you this morning? We waited till 11 am!” waarop hij wederom antwoord met “Yes!”. Pas enkele dagen later komen we er achter dat de Ugandezen dus beginnen met uren tellen wanneer de zon op komt. Als we dat gegeven op ons in laten werken, moeten we hard lachen en concluderen dat het eigenlijk nog niet eens zo’n onlogische telling is.

Ondanks deze cultuurverschilletjes, kunnen we hier prima wennen. Het is lekker om ons eigen huisje te hebben waar we ons na een werkdag terug kunnen trekken. Ook hebben we inmiddels al een aardig netwerkje waarmee we regelmatig sporten of een bakkie koffie gaan doen. Afgelopen weekend hebben we met een groep van 25 man gekampeerd in Jinja, de plek waar het Victoriameer overgaat in de Nijl. Een bijzonder mooie plek op zo’n 75 kilometer van Kampala.

Vorige week hebben we overigens samen met Joseph de eerste pakketten voedsel gekocht met het geld dat is opgehaald met de noodoproep begin augustus. Hoewel we baalden van het feit dat de voedselprijzen weer gestegen waren, hebben we genoten van de gezichten van de kinderen toen we de pakketten bij Bulamu afleverden. Bedankt voor jullie bijdrage!

Groetjes Mark en Elisa

4 september, 2011 | Geklasseerd onder Mark & Elisa

9 Reacties